แนะนำนะคะ(คนรู้จักเราแนะนำมา)
 
หนังสือสภาพใหม่ทีเดียว ราคาย่อมเยาจ้า กระซิบนิดนึงการ์ตูนส่วนใหญ่ราคาอยู่ที่ 20 บาทเองค่าา
 
https://www.facebook.com/pages/Yaoi-มือสองหมูเก็บขายเอง/1439427389633357
 
 
 
ไปลองดูกันนะะะ 
 
ว่างเนอะ มาอ่านนิยายกันดีกว่า 555 สั้นๆนะที่รัก >3<
 
 
 
 
เนื่องหาในเอนทรี่นี่วายเต็มๆมีแต่ ชายxชาย เน้นๆใครไม่สนโปรดกด x ที่มุมขวาค่ะ
 
 
----------------------------------------------------
 

อกหัก



คำ เดียวสั้นๆแต่โคตรเจ็บ ใครจะนึกว่าหนุ่มหล่อราวพราวสเน่ห์ร่างสูงหุ่นโปร่งอดีตนักกีฬาบาสอย่างนาย กานต์ต้องหันมาพึ่งน้ำเหล้าย้อมใจจนอ้วกแตกอ้วกแตนอยู่ข้างถนนแบบนี้

 


“อ้วกกกกกกกกก แหวะ แค่กๆ”


โก่งคออ้วกจนอิ่มหน่ำสำราญจำเริญใจ(?)เสร็จ ผมค่อยๆเอาหลังเอนพิงกับรั้วกำแพงอิฐเทาๆสีหม่นของบ้านสักหลังที่มืดสนิท ด้วยเวลาค่ำคืนตีหนึ่งแบบนี้ มองนาฬิกาแล้วก็เหนื่อยทั้งกายทั้งใจ

อยาก กลับบ้านไปเปิดแอร์เย็นช่ำแล้วแผ่ร่างลงบนเตียงนุ่มๆ ทั้งๆที่คิดแบบนั้นแต่เปลือกตาที่ค่อยๆปิดลงมาบอกเขาได้ดีว่าค่ำคืนนี้เขาคง ต้องใช้บริการกำแพงแข็งๆหน้าบ้านใครสักคนกับอากาศอุ่นๆของธรรมชาติแทน แต่ก่อนสติจะหมดไปพร้อมความเหนื่อยล้า เสียงทุ้มคุ้นเคยก็แทรกเข้ามา



“กานต์ เป็นไร!”

 

ห่ะ ใครวะ

 


พยายามลืมตาแบบปรือๆมึนๆเพ่งมองใบหน้าคมคายตรงหน้าแล้วก็ถึงกับร้องอ๋อเสียงดัง


“อ๋อๆๆ ไอ้เปี้ยกกกกก”


เสียง ยานๆอย่างคนเมาเรียกรอยยิ้มเหนื่อยหน่ายจากคู่สนทนา มือก็ไม่ปล่อยว่างใช้มาลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู โดยไม่ได้สังเกตใบหน้าหงิกงอของอีกฝ่าย

 

“เมาเละยังงี้แล้วจะกลับบ้านยังไง ทำไมไม่คิดเลยนะ”

ปากก็บ่นไป แต่คนที่โดนกล่าวหาว่าเปี้ยกก็ค่อยๆยกคนเมาขี่หลัง

“อย่าทำให้คุณแม่เป็นห่วงสิครับคุณอา”

 

จึก

 

เหมือนมีใครเอามีดมาแทงข้างหลังทะลุถึงข้างหน้า ตาเริ่มร้อนผ่าวอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆแต่ตอนนี้คงทำได้เพียงหัวเราะเฮฮาอย่างปกติ


“แม่นายเขาไม่สนอาหรอกน่า แล้วพ่อใหม่นายเป็นไงบ้างล่ะหืมม”

พูดไปแล้วก็เหมือนตอกย้ำตัวเอง


“ก็ดีครับ นิสัยโอเคหน้าตาก็ใช้ได้”

ไม่ตอกย้ำตัวเองแล้วล่ะ โดนเด็กมันย้ำเข้าตรงจุดเลย


“งั้นหรอ ก็ดีแล้วล่ะ..”

ช่างมันไม่สนแล้วเว้ย!

 

“ฟี้”


“พอบ่นจบก็หลับ ให้มันได้อย่างงี้สิน่า”

ถอดหายใจอย่างปลงตก แต่ใครจะรู้ว่ามุมปากของเด็กน้อยแย้มยิ้มบางเบา

 

.

.

.


“เห้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

ยาม เช้าสดใสมาเยือนพร้อมเสียงโหยหวนดังระงม ผมในสภาพเปลือยเปล่าผุดลุกจากเตียง มองสภาพห้องและเตียงที่เหมือนผ่านศึกหนักมายังไงยังงั้น แต่ผลจากการลุกรวดเร็วและรุนแรงไปนิ้ดดด ทำให้มนุษย์อีกคนที่สภาพชีเปลือยไม่ต่างจากผมตื่นขึ้นมาซะงั้น


“อ้าว หวัดดีครับคุณอา”


มันพูดงัวเงียแล้วทำท่าจะหลับต่อแต่ไม่วายฉุดผมลงมากอด เห้ๆนายไม่ได้รู้สึกผิดปกติอะไรเลยเหรอออออออ!!!

“เห้ยๆ เดี๋ยวก่อนโกโก้ มะ ไม่รู้สึกไรเหรอวะ”

 
“ไม่นี่ครับ”

มึงไม่รู้สึกแต่กุรู้สึกแล้ววะ! อะไรแข็งๆมันทิ่มแก้มก้นผมอยู่รึเปล่าหวา!!

 

“เดี๋ยวๆโก้ปล่อยอาก๊อนนน”


“ครับ?”

ยังมีหน้ามาทำไม่พอใจอีกนะมึง!


“อาว่านี่มันไม่ถูกแล้วมั้ง ถึงอากับหลานจะสนิทกันก็เถอะแต่แบบนี่มันไม่ไหววะ เอิ่ม คือ เมื่อคืนมันเกิดไรขึ้นวะ”

ทันทีที่จบประโยคสาบานได้ ผมเห็นหนุ่มหล่อกลายร่างเป็นกระเทยควายนั่งน้ำตาพรากอยู่บนเตียง ทำเอาใจผมไปอยู่ที่ตาตุ่ม!


“นั้นสิ สำหรับอามันไม่สำคัญนี่ ฮึก”


“ดะ เดี๋ยวสิ อย่าบอกนะว่า,,”

หน้าผมซีดลงเรื่อยๆ เชี้ยแล้วไง!

 

“อุบ ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

เอ๊ะ?


“โอ้ยย ไม่ไหวแล้ว ขำอ้ะ”

ควายโก้!!บังอาจต้มคน(เกือบ?)แก่นะมึง!


“ว้า อย่างอนดิคับ 555 ผม หลอกเล่นน่ะ เมื่อวานผมพาอามาส่งที่บ้านแต่อาดันอ้วกใส่ทั้งตัวเองทั้งผมซะเละผมเลยต้อง ถอดเสื้อออก ดึกก็ดึก เหนื่อยก็เหนื่อยเลยนอนพักที่นี่มันซะเลย”

ถึงบางอ้อครับ ถึงว่าได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากไหน


“แหม่ แต่คุณอาก็คิดได้เนอะ ผมจะโดนอาชิงเอกราชเนี่ยนะ ถ้าเปลี่ยนตำแหน่งก็พอว่า 555”

เหมือนโดนหยามเลยวะ


“เออออ อาไม่ตัวสูงใหญ่ชะลูดแบบคุณชายโก้นี่ครับ”

ไม่งอนแต่น้อยใจนิดๆ ผมก็มีกล้ามหน้าท้องนะครับ ถึงจะเป็นกล้ามน้อยๆก็เถอะ TT


"โอ้ๆ อย่างอนนะคนดี 555”


“ควายเถอะหลานรัก แล้วไม่ไปเรียนเหรอไง มอห้าแล้วนะเรา”

พูดไปก็หันไปมองนาฬิกาใกล้ตัว สิบโมงกว่าแล้ว ดีนะที่ลางานไว้แล้ว หึ คิดแล้วก็สมเพชตัวเอง


“ปิดเทอมแล้วน่ะ”

เสียงทุ้มแทรกคำตอบมาระหว่างความคิดในหัว ผมสะบัดหัวตัวเองทีสองทีก่อนหันไปยิ้มให้คนข้างกาย


“อ่าวหรอ ดีเลยดิ อาก็อยากมีปิดเทอมเหมือนกันนะเนี่ยย”


“…อากานต์”

เอา เถอะจะมาจบอยู่กับอดีตก็ใช่ที่ คนเราต้องสู้เว้ย แค่อกหักร้องไห้คืนเดียวก็เกินพอ ผมลุกขึ้นจะเดินไปอาบน้ำแต่เสียงเรียกข้างหลังทำให้ต้องหันไปขานรับอย่าง เลี่ยงไม่ได้


“ครับ”


“ของผมมันตั้งอ้ะ”


“มันตั้งก็ให้มันล้มไปดิ…ห่ะ!อะไรตั้งนะ!!!”


“ก็ไอ้นั้นของผมนั้นแหละ”

ตอนนี้ผมตกอยู่ในอาการอึ้งหนัก ไอ้แข็งๆที่ทิ่มแก้มก้นกุเมื่อกี้คือไอ้นั้นของมึงเหรอเนี่ย กุก็นึกว่ามันเอาขามาทำหลอก!


“ทะ ทำไมตั้งวะ จะคึ้กคักอะไรแต่เช้า”


“ก็อานั้นแหละ เมื่อคืนมาทั้งบีบทั้งนวดมันก็ตั้งดิ”


“เห้ย อาไปทำตอนไหน!!!!”

อ่ะเดี๋ยวก่อน เหมือนเมื่อคืนฝันว่าได้ปั้นดินน้ำมันรูปหนอนป่าววะ รึไอ้ดินน้ำมันนั้นจะหนอนจริงของมัน..


“เออ สงสัยละเมอวะ โทดทีนะ 555555”

สารภาพผิดเสร็จก็ชิ่งเข้าห้องน้ำล่ะจะอยู่ให้มันด่าเรอะ ก้ากกกกก ดินน้ำมันรูปหนอนในฝัน ตื่นมาขยายได้ด้วยอ้ะ!


ผู้ เสียหายได้แต่มองคนตัวเล็กกว่าหนีความผิดเข้าห้องน้ำไปทิ้งให้เขาต้องมานั่ง จัดการกับตัวเอง ในใจก็รู้สึกกรุ่นๆกับคำว่าละเมอของอีกคน ทำไมเขาต้องหงุดหงิดด้วย แค่คิดว่าอากานต์คนนั้นจะไปละเมอทำอย่างนี้กับผู้ชายคนอื่น

 

.

.

.


ออกมาแล้วรู้สึกบรรยากาศรอบตัวไม่ค่อยดีเท่าไรแฮะ รึมันจะงอนเรื่องหนอนน้อยไม่หาย ง้อหน่อยก็ได้


“น่าๆ แค่โดนจับนิดจับหน่อยเอง”

พูดแล้วก็เหมือนสาดน้ำมันบนกองไฟ ร่างสูงกว่าตาขวางควับทันใด ลุกขึ้นใส่เสื้อตัวเก่าเดินไปเปิดประตูห้องคอนโด


“ผมจะกลับล่ะ”

เห้ย มันโกรธจริงด้วยวะ! เด็กสมัยนี้นี่ขี้งอนแฮะ

“เฮ้ๆ ไปส่งเปล่า”

เอาวะง้อมันหน่อยๆ


กานต์เอื้อมมือไปดึงเสื้อสีหม่นของหลานชาย ก่อนอุทานลั่น

“เห้ย! เหนียวชิบหาย แถมเหม็นกลิ่นอ้วกอีก มานี่เลยๆ เดี๋ยวไปส่งให้ ไปอาบน้ำก่อนไป อย่า! อย่าเถียงอาไปอาบน้ำไปเดี๋ยวเตรียมชุดให้”

ไม่ ว่าเปล่ารีบยันร่างใหญ่ๆเข้าไปในห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัว ก่อนวิ่งไปตู้เสื้อผ้าเล็กๆสำหรับหลานรักโดยเฉพาะ โกโก้มันมาค้างที่นี้บอกตั้งแต่เด็กจนโตเลยต้องแบ่งของๆมันมาไว้ที่บ้านนี้ ด้วย จะว่าไปมันก็แปลกเด็กมาคลุกกับเขาซะทุกวันไม่ไปหาเพื่อนหาฝูงรึไงนะ

 

แอ๊ด

 

“ไหนเสื้อผมอ้ะ”


“เอ้า เอาไป”

ผม ยื่นเสื้อแขนยาวดำกับกางเกงยีนต์ขาสามส่วนให้มันไป มันรับมาสวมเสร็จก็ไม่พูดไม่จา เดินดุ่มๆมาฉุดผมขึ้นก่อนยื่นหน้ามาใกล้และชะงักกลางคัน


“คุณอาชอบแม่ผมใช่มั้ย?”


กึก

เหมือน โดนน้ำเย็นสาดใส่หน้า มันชาไปหมด ความลับที่คิดว่าปกปิดมาอย่างดีอยู่ๆก็โดนหลานคนสนิทพูดใส่หน้า แต่จะปฎิเสธก็ใช่ที่ในเมื่อมันก็ความจริงทั้งนั้น…


“อืม แต่ไม่ต้องห่วงหรอกอาไม่ไปแย่งพ่อเธอหรอกน่า 555 พ่อเธอก็เพื่อนสนิทอานะเว้ย”

ใช่เลย เสียคนที่รักที่สุดให้กับคนที่ไว้ใจที่สุด เจ็บโครต..


“ฝืนยิ้มทำไมกัน”


 “เอ๊ะ?”


“เจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ”

งงอยู่ไม่นานก็โดนคนตรงหน้ารวบเข้าไปกอดแนบอก ใบหน้าคมเป็นสันเกินเด็กซุกไซ้ดมกลิ่นหอมของคนแก่แต่หน้าเด็กกว่าอายุจริงไปหลายขุม


“งงไม ให้ยืมอกไง”

ผู้มีศักดิ์เป็นอาถึงกับอึ้งไป ก่อนตาเรียวคู่สวยจะค่อยๆรื้นด้วยน้ำตาก่อนค่อยๆไหลลงมาเงียบๆ


“…ขอบคุณเว้ย”

 

.

 

.

 

.

 


“เอ้าลงไป๊”

รถนิสสันสีดำมันวาววิ่งมาจอดเทียบบ้านหลังใหญ่ก่อนถีบหนุ่มน้อย(ที่ตัวไม่น้อยเลย)ลงจากรถไม่เหลือเยื่อใยจนเจ้าตัวอดตัดพ้อไม่ได้


“โหย ไม่นุ่มนวลเลยวะ”


“นุ่มนวลหาอะไรล่ะ เข้าบ้านไปไป๊”

ปากก็ไล่ให้ไป หน้าก็แดงเป็นลูกตำลึงสุกให้เด็กสองขวบมาดูยังรู้ว่านี่คืออาการของคนเขินแล้วพาล…


“เออๆ รู้แล้วน่ะ”

สอง ขาก้าวเข้าใกล้ประตูบานใหญ่ก่อนทำหน้าเหมือนลืมของสำคัญ วิ่งกลับมาที่รถคันเดิมเปิดประตูคนขับ เจอหน้างงๆของคุณอาคนเก่งก็ยิ้มเผล่หันไปกระซิบข้างหูขาวๆ


“นี่ ครั้งหน้าอย่าละเมออีกนะ โดนผมชิงเอกราชไปไม่รู้ด้วย”

หน้าขาวซับสีเลือด ปากอิ่มตะโกนด่าอย่างลืมตัว


“ไอ้เด็กเวร!!”

ปากก็ด่าเด็ก แต่ใครจะรู้ หัวใจคนพูดมันเต้นดังตึกตักผิดจังหวะไปนานแล้ว




นี่เขาเป็นอะไรไป(วะ)!!!
 
 
 
 
 
 
THE END(?)
 
 
 
-------------------------------
 
ยินดีรับคำติชมนะคะ ><

edit @ 8 Apr 2012 11:09:57 by S.K.Y.

edit @ 8 Apr 2012 12:46:44 by S.K.Y.

[ฝึกวาด]ภาคฟื้นฟู??

posted on 04 Oct 2011 22:49 by tsutsu
.
 
 
 
 
..
 
 
 
 
.
 
 
 
 
..
 
 
 
 
 
.
 
 
 
 
..
 
 
 
อะแฮ่ม! หลังจากร้างลาไปนานกับธุระในชีวิตประจำวันจนไม่ได้ดูได้แลบลอคนี้ไปหลายเดือน ,,(รึเปล่า??)
 
จนตอนนี้หันกลับมาจับดินสอวาดรูปอีกครั้ง ,,และเกิดปัญหาครั้งใหญ่ขึ้น!! ปัญหามันก็คือ ,,!!
 
 
 
คือ !!!!!!!
 
 
 
 
 
เราจะไม่ยื้ดเยื้อดีกว่าเดวไม่มีใครอ่านต่อ ยิ่งร้างๆอยู่ด้วย TT
 
 
 
ฝีมือตกค้ะ!!!!!!!!!! ตกจนแบบว่า ,,อะไรกันนี่!! แอบรับไม่ได้นะ สมดุลภาพแต่ก่อนก็ไม่ค่อยมีตอนนี้ยิ่งหายเรยค่ะ!
 
เพื่อหาวิธีฟื้นฟูและเยียวยาฝีมือในการวาดขึ้นสักเล็กน้อยก็ยังเอา!
 
 
จึงเกิดเอนทรี่นี้ขึ้น เอนทรี่นี้จะมาปล่อยภาพฝึกฟื้นฟูของเราเพื่อให้ผู้หลง(??)เข้ามาได้วิพากษ์วิจาร์ณเพื่อไปแก้ไขเพิ่มเติ่มต่อไป ,,
 
 
 
เริ่มภาพแรก อันนี้เป็นภาพวาดเองคิดเองล้วนๆไม่ดูแบบค่ะ ซึ่งรุสึกแปลกๆไงไม่รู้ เราก็บอกไม่ถูก
 
 
 
 
http://i1115.photobucket.com/albums/k558/e-moo1/scan0001.jpg
 
 
อ่า เผื่อใครสงสัยว่าเราวาดเด็กดอยที่ไหน เราวาดเซนิกาเมะร่างคนค่ะ 555 ช่วงนี้แอบติดโปเกมอน ชอบตัวนี้เวอเลยล่าา
 
 
 
 
ต่อไปเป็นรูปที่เราลองฝึกวาดจากคนจริงค่ะ วาดก็วาดไม่ใช่ใคร คิดว่าหลายคนรู้จัก SHINEE ค่าา ><
 
แต่ถึงจะวาดจากคนจริงก็เถอะ เราไม่เมพพอจะวาดเป็นคนจริงๆเลยได้ เราจึงวาดมาในรูปของการ์ตูนแทน
 
 
http://i1115.photobucket.com/albums/k558/e-moo1/scan0002.jpg
 
 
 
 
http://i1115.photobucket.com/albums/k558/e-moo1/scan0004.jpg
 
 
 
 
 
http://i1115.photobucket.com/albums/k558/e-moo1/scan0003.jpg
 
 
 
 
อ่า คิดว่าช่วงนี้จะฝึกวาดจากคนไปอีกพักใหญ่เพื่ออัพฝีมือวาดมาเป็นเหมือนเดิม
 
 
 
จากข้างต้นเลยนะคะ พี่ๆน้องๆที่หลงมา อยากให้ช่วยวิพากษ์วิจาร์ณมาได้เลยค่ะ เปิดรับคอมเม้นเต็มที่
 
แต่ขอร้องนะคะ ขอคำสุภาพสักนิดหนึ่ง ไม่ต้องสุภาพจ๋า แต่อย่าหยาบมาเลยค่ะ TT
 
 
 
 
 
 
 
,
 
 
 
 
 
,,,
 
 
 
 
 
,
 
 
 
 
เหมือนเอนทรี่นี้มาบ่นอย่างเดียวเลยเนอะ 5555
 
 
 
 

edit @ 4 Oct 2011 23:39:22 by S.K.Y.

edit @ 5 Oct 2011 00:04:17 by S.K.Y.

[Comic??]PUssYCAt-02_PHoTO@~

posted on 04 May 2011 14:31 by tsutsu
 
 
 
 
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
ตอนหนึึ่ง >>[Comic??]PUssYCAt_บทนำ@~
 
 
Title : PUssYCAt_??-02

Pairing : ก็รู้ๆกันอยู่ :))

Rate : สำหรับเด็กและเยาวชน
 
 
 
 
เลี้ยงยังไงล่ะจ๊ะ
 
.
 
.
 
.
 
 
.
 
 
.
 
 
.
 
 
.
 
TBC ..
 
สองหน้าอีกแล้ว พยายามวาดให้สไมล์เมะนะ 55
 
หายหน้าไปซะนาน อย่าเพิ่งลืมเค้านะตะเอง TT
 
 
 
 
 
จะเปิดเทอมแล้วอ่าา อยากปิดอีกสักเดือน

edit @ 4 May 2011 14:57:47 by S.K.Y.

edit @ 4 May 2011 20:49:00 by S.K.Y.

.
 
 
 
 
.
 
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
   
 
    มาแปะนิยายต่อแล้วค่าา ดีใจกับทุกคอมเม้นน้ะะะ ><
ตอนนี้โดยส่วนตัวคิดว่าคำพูดยังแปลกๆอยู่ ถ้าจะติชมยังไงก็จัดหนักมาเลยค่ะ
เตรียมพร้อมสำหรับการแก้ไขทุกเมื่อจ้ะ :]]
 
 
 
 
 
 
Title : MY DOLL แฟนผมเป็นตุ๊กตา

Pairing : ยังไม่บอกคับผม 555

Rate : PG15
 
 
 
 
 
DOLL 1 : NOiR
 

 

สภาพผมตอนนี้  ใครมาเห็นเข้าคงคิดไปไกลกู่ไม่กลับแหง …

 

 

    ร่างสูงลิ่วของไอ้หล่อนี่กอดผมไว้แน่น แถมเอาหน้าคมๆนั้นมาซุกไซที่ต้นคอผมอีกต่างหาก!!

ผมพยายามผลักร่างตรงหน้าออกก่อนที่มันจะลวนลามผมไปมากกว่านี้  ดิ้นไปดิ้นมาจนมันยอมผละจากผม

และทันทีที่มันลุกจากตัว ทำให้ผมสังเกตความผิดปกติบางอย่างที่ควรจะรู้ได้ก่อนนี้นานแล้ว

 

 

    ไอ้หล่อนี่ มันเปลือยครับ!!

 

    พ่อ!!! ต่อจากผู้หญิงโป๊ มาเป็นผู้ชายเปลือยเนี่ยนะ!!!!!!

 

    ผมวิ่งหาเสื้อให้คนตรงหน้าแทบจะทันที

    ตัวก็เสือกใหญ่อีก สูงก็สูง แล้วจะหาเสื้อจากไหนเนี่ย!!!

 

 

    หลังจากเอาเสื้อเก่าๆของพ่อมาให้ชายตรงหน้าใส่แก้ขัด ผมก็ปล่อยให้ไอ้หล่อนั้นนั่งรออยู่ที่โซฟายาว

ก่อนที่ตัวเองจะไปโทรหาต้นเหตุ รอฟังเสียงตื้ดๆอยู่ได้ 2-3 นาที เสียงทะเล้นก็ดังมาตามสาย ..

 

    “ไอ้น้ำ คิดถึงพ่อถึงขั้นโทรมาหาเลยหรอลูก!!”

    คิดถึงม้ากกกกกกก!!!

 

   

    “พ่อ ส่งอะไรมาให้ผมน่ะ!”

 

   

    “อ้าว ไปถึงลูกแล้วหรอ แหม่ เดียวนี้ระบบขนส่งดีจริงๆนะ”

    ยังมาชมระบบขนส่งอีกนะ! ลูกชายจะบ้าตายอยู่แล้ว!!

 

   

     “พ่อ! ผมไม่เอานะ ผมจะส่งกลับ!!”

 

   

     “ไม่ได้ ”

   

     เอ๊ะ?? แปลกมาก พ่อผมถึงจะชอบตามใจตัวเองส่งอะไรมาให้บ่อยๆรึชอบทำนู่นทำนี่ให้ผมโดยไม่ถาม แต่ท่านก็แคร์ความรู้สึกผม ถ้าผมบอกว่าไม่ เขาก็ไม่เคยปฎิเสธ แต่ทำไมครั้งนี้ ???

 

   พ่อผมนิ่งไปสักพักก่อนที่จะพูดเสียงเรียบๆ  

   “เด็กคนนั้น เป็นตุ๊กตาที่สร้างโดยเอาความรู้สึกนึกคิดของคนใส่ไปด้วย ต่างกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้อยู่ก่อน หรือก็คือเขามีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตัวเอง รู้จักรัก รู้จักเสียใจ เหมือนมนุษย์คนหนึ่ง ถ้าลูกส่งตัวเขากลับมาทันทีแบบนี้เป็นใครก็ต้องรู้สึกไม่ดีจริงมั้ย ??เราก็น่าจะแคร์ความรู้สึกเขาบ้าง”

 

  

   “อ่า ครับ”

   ผมตอบเสียงอ่อย จะว่าไปมันก็จริง ถ้าเขามีความรู้สึกจริงๆก็คงโกรธผมแย่ นอนปวดหลังแทบตายมาจากอังกฤษอยู่ๆก็โดนส่งกลับซะงั้น 

   ผมนิ่งคิดไปในขณะที่ปลายสายบอกกำชับให้ผมดูแลไอ้ตุ๊กตานั้นดีๆ แถมฝากฝังนั้นนี่ที่ผมไม่ได้ตั้งใจฟังเลยได้ยินเป็นเสียงหงุงหงิงๆอยู่ข้างหู  และตอนนั้นเองภาพในไม่กี่นาทีที่แล้วก็แล่นเข้าสมองผม คำพูดที่ตุ๊กตานั้นกระซิบบอกกับผม

 

  

   รักครับ เจ้านายของผม

  

    เฮ้ย!! งั้นนั้นก็มาจากใจจริงๆของมันดิ มันเป็นตุ๊กตาเกย์หรอวะ!!! ชิบหายล่ะ!!!!!

 

 

    “งั้นพ่อวางก่อนนะ งานรัดตัว”

 

    “เฮ้ยยยย เดียวพ่อๆๆ”

 

    “หืม”

 

 

    “คือว่า อยู่ๆตุ๊กตานั้นก็บอกว่าผมเป็นเจ้านายมัน  หมายความว่าไงครับ ไหนพ่อบอกว่ามันมีความรู้สึกเป็นของตัวเองไง”

  ผมถามเสียงลนลานทั้งหัวสมองยังนึกถึงตอนที่ถูกมันคว้าเข้าไปกอด หน้าก็ร้อนขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

 

 

  เป็นเหี้ยอะไรอีกเนี้ยกู !!

 

 

  “อ๋อ อันนั้นก็เป็นเหมือนกับเวลาสัตว์แรกเกิดเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสิ่งแรกแล้วคิดว่าเป็นสิ่งที่ให้กำเนิดตัวเองนั้นแหละ(มั้ง?)  ตุ๊กตาตัวนั้นก็คงคิดว่าลูกเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเลยเรียกว่า เจ้านาย นั้นแหละ(มั้ง??)”

 

  นี่พ่อแน่ใจชัวว์ป่าวเนี่ย มีแต่มั้งๆๆ   เอ๋ะ! เดียวนะเพิ่งเกิดเหรอ!!

 

 

  “พ่อ!! เพิ่งเกิดเหรอ  ทำไมมันตัวใหญ่อย่างกะควายเงี้ย!!!”

 

  “เอ้า จะสร้างตัวเล็กมาใช้ประโยชน์อะไรล่ะ”

  อ้าวพ่อ ไหนว่าให้แคร์ความรู้สึกเขาไง  แล้วอยู่ๆมาบอกจะใช้ประโยชน์จากตุ๊กตานั้นเนี่ยนะ - -

 

 

  “เออๆ นั้นแหละ ลูกก็ดูแลเขาดีๆล่ะ มันยิ่งเป็นรุ่นแรกด้วย อารมณ์คงแปรปรวนนิดนึง แล้วอีกอย่าง!”

  ครั้งนี้เสียงปลายสายถูกกดต่ำลงเท่าที่จะต่ำได้ แสดงถึงความจริงจังของเรื่องที่จะคุยต่อไป

 

  “ลูกอย่าลืมว่า ตุ๊กตาพวกนี้มีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ และจากการที่พ่อได้ฟังที่ลูกพูดเนี่ย บอกตามตรงเหนือความคาดการณ์ของพ่อไปนิด”

  นั้นไง! ไม่ชัวว์จริงด้วย ถึงว่า มั้ง เยอะเหลือเกิน!! ผมแอบบ่นในใจอยู่นิดนึงก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับเรื่องที่พ่อพูดต่อ

 

  

  “ถึงขั้นเรียกลูกว่า เจ้านายนี่แสดงว่าตุ๊กตาตัวนั้นคงเห็นลูกสำคัญมากพอตัว ยิ่งรุ่นนี้เป็นรุ่นแรกด้วยมันอาจมีอารมณ์แปรปรวนอยู่ค่อนข้างสูง แคร์เขาให้มากๆคิดซะว่าเป็นน้องชายของลูกเลยล่ะกัน ”

 

  

  “น้องชายอะไรตัวใหญ่อย่างงี้ล่ะครับ”

 

  

  “อย่าลืมสิ ถึงภายนอกจะสูงกว่าลูกแค่ไหน แต่เขาก็เหมือนเด็กแรกเกิดนะ ยังมีอีกหลายๆอย่างที่เขายังไม่รู้จัก สอนเขาให้ดีที่สุด เข้าใจมั้ยครับ น้ำ??”

  

   “ครับ”

   เด็กแรกเกิดเรอะ!อย่างงี้มิเพิ่มภาระให้ผมมากกว่ารึไงกันเนี่ย !!

 

  

   “ฝากด้วยล่ะ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายเดียวพ่อเพิ่มไปในค่าขนมลูกแล้วล่ะ”

   เยสสส เรื่องนี้ล่ะที่กำลังกังวลที่สุด!!ขอบคุณครับพ่อ!!!

 

  

   “งั้นแค่นี้นะ พ่อต้องทำงานต่อแล้ว ”

 

  

   “ครับ”

 

 

ปิ๊บ! ตื้ด ๆๆ

  

   เสียงปลายสายถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว ผมค่อยๆวางหูโทรศัพท์ลง พลางวางแผนการใช้เงินอยู่ในใจ

   เฮ้ย! ผมไม่ได้งกนะแค่ใช้เงินเป็นหรอก  ฮาๆ

 

   ขาเรียวของผมพาตัวเองเดินมายังโซฟาตัวยาวที่ปล่อยตุ๊กตาเจ้าปัญหาไว้  และสิ่งที่ผมเห็นก็เอาแทบอึ้ง

   ร่างสูงนอนเอนกายเหยียดเต็มความสูงอยู่บนโซฟาสีฟ้าอ่อน แสงที่กระทบเข้ามาทางระเบียงใกล้ๆตกกระทบบนผมทองแกมแดงทอประกายสวย  ลมอุ่นเบาๆพัดให้เส้นผมเหล่านั้นพัดตามน้อยๆ  ดวงตาคมหลับพริ้มซ่อนเนตรดำสนิทใต้หนังตาสีขาวซีดนั้น จมูกโด่งสวยเข้ากับใบหน้าคมและริมฝีปากบางเฉียบ

   เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล๊ดสีดำเก่าๆของพ่อ กลับดูดีอย่างน่าประหลาดเมื่อถูกคนตรงหน้าสวมใส่ 

 

   หล่อไปไหน…  ชาติหน้าผมขอเกิดเป็นตุ๊กตาบ้างได้มั้ยเนี่ย??

 

   ผมค่อยๆย่องเข้าไปดูหน้าชายตรงหน้าชัดๆ ดูยังไงก็ไรที่ติ ผมควรส่งเขาไปเป็นนายแบบดีมั้ย?? รายได้ดีด้วย รวยอีกต่างหาก  ขณะที่ผมกำลังจ้องหน้าคนอื่นพลางคิดหาเรื่องเอาตังค์เข้ากระเป๋าอยู่นั้น  คนที่ถูกจ้องอยู่นานก็ยื่นแขนยาวๆนั้นมาคว้าคนตัวเล็กกว่าไปนอนกอด ทำเอาคนถูกคว้าร้องโหวกเหวกตกใจแทบไม่ทัน

 

   “เฮ้ย! ทำไรของนายเนี่ย!!?”

   ผมดิ้นคลุกคลักอยู่ในอ้อมแขนไอ้ตุ๊กตาหน้าหล่อเกินเจ้านายไปโข แหกปากโวยวายไม่หยุด

 

  

   “อยู่นิ่งๆสิ  กลิ่นเจ้านายหอมดี ผมชอบนะ”

 

 

ตึง! โอ้ย!

 

   

    ผมถีบคนชอบลวนลวมนั้นกระแทกลงพื้นแทบจะทันทีที่มันพูดประโยคแปลกๆออกมา และหันมาจับแก้มตัวเองที่ร้อนเอาๆ ไม่สนใจคนที่ร้องโอดโอยอยู่บนพื้น

 

   

    แบบนี้มันหมายความว่าไง.. ผมกำลังเขินไอ้เจ้าตุ๊กตานั้นน่ะนะ!!! เป็นไปไม่ได้!!!

 

   

    หลังจากตุ๊กตาที่ถูกนึกถึงเห็นเจ้านายตัวเองนิ่งไปก็งง พลางถามเบาๆด้วยความเป็นห่วง

 

   

   “เจ้านายเป็นอะไรครับ”

 

    ผมสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันหน้าที่ติดจะแดงนิดๆไปหาอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆประมวลผลในสมอง 

    เดียวก่อนน่า อาจเป็นเพราะคนตรงหน้าเรียกผมแต่เจ้านายๆผมก็อาจเขินไปตามประสาก็ได้นี่เนอะ  เพราะยังไงผมก็ไม่เคยมีใครเรียกเจ้านายอยู่แล้วนี่ อาจจะแค่เขินไปตามธรรมชาตินั้นแหละ  ผมทำใจให้สงบก่อนที่แก้มอมชมพูของผมจะค่อยๆลดความแดงลง พลางคิดไม่ให้เขาเรียกผมอย่างนี้อีก

 

   

   “นายไม่ต้องเรียกฉันว่า เจ้านาย ก็ได้ฉันไม่ชินน่ะ เรียก น้ำ ก็พอ”

 

   

   “น้ำหรอ นั้นคือชื่อของเจ้านายสินะ”

   เค้าทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนหันมาทางผม และเอ่ยปากขอร้องบางอย่างที่ทำเอาคิ้วผมขมวดเข้าเป็นปม

 

   

   “งั้นน้ำ นายตั้งชื่อให้ฉันหน่อยดิ”

   แหนะ! พอบอกให้เรียกชื่อได้หน่อยนี่ คำสุภาพให้หมดเลยนะแก  เรื่องนั้นช่างมันเถอะปัญหาอยู่ที่เรื่องชื่อนี่สิ ผมไม่เคยตั้งชื่อให้ใครมาก่อนเลยนะ  อย่าว่าแต่คนเลยหมาสักตัวยังไม่เคยได้ตั้งเลยด้วยซ้ำ อยู่ๆมาบอกให้ตั้งชื่อให้งี้ก็ลำบากใจแหะ

 

   ผมนั่งคิดอยู่นานก็นึกไม่ออก  เอ๊ะ เดียวก่อนแล้วพ่อผมเรียกมันว่าอะไรล่ะ เอานั้นมาเรียกเป็นชื่อเจ้านี่ต่อก็ได้นี่นา

 

   

   “แล้วพ่อฉันเรียกนายว่าอะไรล่ะ”

    แทนที่ผมจะได้คำตอบ ผิดคาดคนตรงหน้ากลับมองผมอย่างงงๆและเอ่ยปากถามบางอย่างที่ทำให้ผมมั่นใจในคำพูดของพ่อมากขึ้น

 

   

   “พ่อนาย?? คือใครล่ะ”

     คือตลอดเวลาที่แกถูกสร้างมานี่ แกหลับตลอดเลยว่างั้นเหอะ!!!

 

     ผมถอนใจอย่างหมดหนทาง อีแบบนี้ถึงโทรถามพ่อก็คงไม่ช่วยอะไร จากที่คุยกันเมื่อกี้ได้ยินสรรพนามที่พ่อผมเรียกชายตรงหน้าแล้ว ก็ทำให้ผมเหนื่อยใจ คงไม่ได้ตั้งไว้เหมือนกันสินะ - -“

 

   

     สุดท้ายผมก็ต้องคิดเองอยู่ดี แต่ตอนนี้ผมยังคิดไม่ออกนี่.. แย่แหะ

 

   

     ร่างเล็กนั่งขัดสมาธิบนโซฟาตัวยาว มือบางๆขยี้ผมสีดำซอยสั้นของตัวเองอย่างคิดไม่ตก ดวงตากลมโตมองคนตรงหน้าพยายามหาคำเรียกที่เข้ากับใบหน้าหล่อๆนั้น

 

     เจ้าคนต้นเหตุลุกขึ้นจากพื้นพรมนุ่มมานั่งกอดผมอีกครั้ง แต่เป็นเพียงการกอดเบาๆผมเลยไม่สวนกลับ  แต่เงยหน้าจ้องมองใบหน้าคมไปทั่ว และสายตาผมก็สะดุดเข้ากับดวงตาเรียวยาวสีดำสนิทที่จ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา สมองผมประมวลขึ้นมารวดเร็ว

 

    

     “รู้แล้ว!!”

     ผมกระโดดลุกขึ้นมาร้องตะโกนเสียงดังโหวกเหวก  พร้อมหันไปมองคนข้างๆบอกด้วยเสียงตื้นเต้นดีใจ

 

    

     “ต่อแต่นี้ไป นายชื่อ นัวส์(NOIR)]ล่ะกัน! นัวส์ที่แปลว่า สีดำในภาษาฝรั่งเศสไง ฉันว่าเข้ากับนายออก”

     ว่าพลางมือเรียวเล็กของผมก็เอื้อมไปจับหน้าเขาเบาๆ จ้องมองดวงตาสีดำนั้น ผมชอบตาของเขามันให้ความรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่คนๆนี้มองผม มันเหมือนกับใครบ้างคนที่ผมเคยรู้จัก

 

     เมื่อเห็นร่างเล็กเหม่อไป  เหมือนเปิดช่องโหวงให้ซะงั้นสำหรับร่างสูงกว่า นัวส์ก้มไปขโมยจูบที่ริมฝีปากน้ำแผ่วเบา ก่อนจะช้อนร่างคนตรงหน้าขึ้น เดินไปที่ห้องนอนโดยไม่สนใจเสียงตะโกนปล่อยให้ลงของคนในอ้อมแขน

     พอถึงเตียงกว้าง แขนแกร่งปล่อยน้ำลงและคว้าหมับเข้าที่เอวบางก่อนดึงมานอนกอดอีกครั้ง  จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของคนสำคัญ น้ำพยายามจะดิ้นให้หลุดแต่มีเหรอจะสูงแรงไอ้ยักษ์นี่ได้ เลยปล่อยให้กอดไปจนนึกขึ้นมาได้

 

     “เห้ย! ปล่อยให้ฉันไปใส่เสื้อก่อนได้มั้ยเนี่ย!!”

 

    

     อ่า ผมลืมไปได้ไงนะ ว่าผมใส่แต่บ๊อกเซอร์ลายโดเรมอนตัวดียวมาตลอดเลยน่ะ!!!

 

    

     แต่ถึงจะโวยวายดิ้นให้หลุดสักแค่ไหน คนตรงหน้าก็ไม่ยอมปล่อยซะที ซ้ำยังทำท่าจะหลับต่ออีกรอบซะงั้น จนร่างเล็กทนไม่ไหวเอ่ยปากตะโกน ฉายาแถมให้นัวส์ดังลั่น

 

     “ไอ้เจ้าปีศาจจอมกอด!!”

    

     นัวส์ไม่สนใจ ริมฝีปากเรียวยิ้มอย่างขบขัน ก่อนกอดร่างตรงหน้าให้แน่นขึ้น แกล้งทำเสียงทะเล้นเอ่ยเบาๆกระซิบข้างหูร่างบาง

     “ถ้าดิ้นหรือโวยวายอีก ฉันจะไม่กอดนายเฉยๆแน่”

 

    

      เมื่อจบประโยค ตัวผมแข็งทื่อมองคนตรงหน้าด้วยสายตาตื่นตระลึง ปากสั่นระริกสรรหาคำพูดมาด่าแทบไม่ทัน

 

 

      หนอย  ไอ้… ไอ้!! ไอ้ตุ๊กตาเกย์! ไอ้ตุ๊กตาโฮโม!! ไอ้หื่นเอ้ย!!!!!

 

 

 

    

 

 

 

      …ได้แต่คิดครับ  ถ้าผมพูดออกไปจะโดนอะไรบ้าง ใครจะรับประกัน!! ฮื้อออ


 
 
 
 
TO bE COUNtinuE
 
 
_____________________________________________________________________
 
 
CHaracTER...
 
 
นัวส์ [NOiR]
 
 
น้ำ[์NAM]
 
 
 
 
 
 
 
 
เหมือนไม่ได้วาดภาพมานาน ฝีมือที่ไม่ค่อยมีอยู่แล้วยิ่งตกไปอีก แย่แหะ ;(( 
จะพยายามอัพให้เหมือนเดิมค่ะ!
 

edit @ 10 Apr 2011 11:57:13 by S.K.Y.

edit @ 10 Apr 2011 11:59:00 by S.K.Y.

edit @ 10 Apr 2011 16:01:10 by S.K.Y.