แนะนำนะคะ(คนรู้จักเราแนะนำมา)
 
หนังสือสภาพใหม่ทีเดียว ราคาย่อมเยาจ้า กระซิบนิดนึงการ์ตูนส่วนใหญ่ราคาอยู่ที่ 20 บาทเองค่าา
 
https://www.facebook.com/pages/Yaoi-มือสองหมูเก็บขายเอง/1439427389633357
 
 
 
ไปลองดูกันนะะะ 
 
ว่างเนอะ มาอ่านนิยายกันดีกว่า 555 สั้นๆนะที่รัก >3<
 
 
 
 
เนื่องหาในเอนทรี่นี่วายเต็มๆมีแต่ ชายxชาย เน้นๆใครไม่สนโปรดกด x ที่มุมขวาค่ะ
 
 
----------------------------------------------------
 

อกหัก



คำ เดียวสั้นๆแต่โคตรเจ็บ ใครจะนึกว่าหนุ่มหล่อราวพราวสเน่ห์ร่างสูงหุ่นโปร่งอดีตนักกีฬาบาสอย่างนาย กานต์ต้องหันมาพึ่งน้ำเหล้าย้อมใจจนอ้วกแตกอ้วกแตนอยู่ข้างถนนแบบนี้

 


“อ้วกกกกกกกกก แหวะ แค่กๆ”


โก่งคออ้วกจนอิ่มหน่ำสำราญจำเริญใจ(?)เสร็จ ผมค่อยๆเอาหลังเอนพิงกับรั้วกำแพงอิฐเทาๆสีหม่นของบ้านสักหลังที่มืดสนิท ด้วยเวลาค่ำคืนตีหนึ่งแบบนี้ มองนาฬิกาแล้วก็เหนื่อยทั้งกายทั้งใจ

อยาก กลับบ้านไปเปิดแอร์เย็นช่ำแล้วแผ่ร่างลงบนเตียงนุ่มๆ ทั้งๆที่คิดแบบนั้นแต่เปลือกตาที่ค่อยๆปิดลงมาบอกเขาได้ดีว่าค่ำคืนนี้เขาคง ต้องใช้บริการกำแพงแข็งๆหน้าบ้านใครสักคนกับอากาศอุ่นๆของธรรมชาติแทน แต่ก่อนสติจะหมดไปพร้อมความเหนื่อยล้า เสียงทุ้มคุ้นเคยก็แทรกเข้ามา



“กานต์ เป็นไร!”

 

ห่ะ ใครวะ

 


พยายามลืมตาแบบปรือๆมึนๆเพ่งมองใบหน้าคมคายตรงหน้าแล้วก็ถึงกับร้องอ๋อเสียงดัง


“อ๋อๆๆ ไอ้เปี้ยกกกกก”


เสียง ยานๆอย่างคนเมาเรียกรอยยิ้มเหนื่อยหน่ายจากคู่สนทนา มือก็ไม่ปล่อยว่างใช้มาลูบหัวอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู โดยไม่ได้สังเกตใบหน้าหงิกงอของอีกฝ่าย

 

“เมาเละยังงี้แล้วจะกลับบ้านยังไง ทำไมไม่คิดเลยนะ”

ปากก็บ่นไป แต่คนที่โดนกล่าวหาว่าเปี้ยกก็ค่อยๆยกคนเมาขี่หลัง

“อย่าทำให้คุณแม่เป็นห่วงสิครับคุณอา”

 

จึก

 

เหมือนมีใครเอามีดมาแทงข้างหลังทะลุถึงข้างหน้า ตาเริ่มร้อนผ่าวอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆแต่ตอนนี้คงทำได้เพียงหัวเราะเฮฮาอย่างปกติ


“แม่นายเขาไม่สนอาหรอกน่า แล้วพ่อใหม่นายเป็นไงบ้างล่ะหืมม”

พูดไปแล้วก็เหมือนตอกย้ำตัวเอง


“ก็ดีครับ นิสัยโอเคหน้าตาก็ใช้ได้”

ไม่ตอกย้ำตัวเองแล้วล่ะ โดนเด็กมันย้ำเข้าตรงจุดเลย


“งั้นหรอ ก็ดีแล้วล่ะ..”

ช่างมันไม่สนแล้วเว้ย!

 

“ฟี้”


“พอบ่นจบก็หลับ ให้มันได้อย่างงี้สิน่า”

ถอดหายใจอย่างปลงตก แต่ใครจะรู้ว่ามุมปากของเด็กน้อยแย้มยิ้มบางเบา

 

.

.

.


“เห้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”

ยาม เช้าสดใสมาเยือนพร้อมเสียงโหยหวนดังระงม ผมในสภาพเปลือยเปล่าผุดลุกจากเตียง มองสภาพห้องและเตียงที่เหมือนผ่านศึกหนักมายังไงยังงั้น แต่ผลจากการลุกรวดเร็วและรุนแรงไปนิ้ดดด ทำให้มนุษย์อีกคนที่สภาพชีเปลือยไม่ต่างจากผมตื่นขึ้นมาซะงั้น


“อ้าว หวัดดีครับคุณอา”


มันพูดงัวเงียแล้วทำท่าจะหลับต่อแต่ไม่วายฉุดผมลงมากอด เห้ๆนายไม่ได้รู้สึกผิดปกติอะไรเลยเหรอออออออ!!!

“เห้ยๆ เดี๋ยวก่อนโกโก้ มะ ไม่รู้สึกไรเหรอวะ”

 
“ไม่นี่ครับ”

มึงไม่รู้สึกแต่กุรู้สึกแล้ววะ! อะไรแข็งๆมันทิ่มแก้มก้นผมอยู่รึเปล่าหวา!!

 

“เดี๋ยวๆโก้ปล่อยอาก๊อนนน”


“ครับ?”

ยังมีหน้ามาทำไม่พอใจอีกนะมึง!


“อาว่านี่มันไม่ถูกแล้วมั้ง ถึงอากับหลานจะสนิทกันก็เถอะแต่แบบนี่มันไม่ไหววะ เอิ่ม คือ เมื่อคืนมันเกิดไรขึ้นวะ”

ทันทีที่จบประโยคสาบานได้ ผมเห็นหนุ่มหล่อกลายร่างเป็นกระเทยควายนั่งน้ำตาพรากอยู่บนเตียง ทำเอาใจผมไปอยู่ที่ตาตุ่ม!


“นั้นสิ สำหรับอามันไม่สำคัญนี่ ฮึก”


“ดะ เดี๋ยวสิ อย่าบอกนะว่า,,”

หน้าผมซีดลงเรื่อยๆ เชี้ยแล้วไง!

 

“อุบ ฮาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”

เอ๊ะ?


“โอ้ยย ไม่ไหวแล้ว ขำอ้ะ”

ควายโก้!!บังอาจต้มคน(เกือบ?)แก่นะมึง!


“ว้า อย่างอนดิคับ 555 ผม หลอกเล่นน่ะ เมื่อวานผมพาอามาส่งที่บ้านแต่อาดันอ้วกใส่ทั้งตัวเองทั้งผมซะเละผมเลยต้อง ถอดเสื้อออก ดึกก็ดึก เหนื่อยก็เหนื่อยเลยนอนพักที่นี่มันซะเลย”

ถึงบางอ้อครับ ถึงว่าได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวจากไหน


“แหม่ แต่คุณอาก็คิดได้เนอะ ผมจะโดนอาชิงเอกราชเนี่ยนะ ถ้าเปลี่ยนตำแหน่งก็พอว่า 555”

เหมือนโดนหยามเลยวะ


“เออออ อาไม่ตัวสูงใหญ่ชะลูดแบบคุณชายโก้นี่ครับ”

ไม่งอนแต่น้อยใจนิดๆ ผมก็มีกล้ามหน้าท้องนะครับ ถึงจะเป็นกล้ามน้อยๆก็เถอะ TT


"โอ้ๆ อย่างอนนะคนดี 555”


“ควายเถอะหลานรัก แล้วไม่ไปเรียนเหรอไง มอห้าแล้วนะเรา”

พูดไปก็หันไปมองนาฬิกาใกล้ตัว สิบโมงกว่าแล้ว ดีนะที่ลางานไว้แล้ว หึ คิดแล้วก็สมเพชตัวเอง


“ปิดเทอมแล้วน่ะ”

เสียงทุ้มแทรกคำตอบมาระหว่างความคิดในหัว ผมสะบัดหัวตัวเองทีสองทีก่อนหันไปยิ้มให้คนข้างกาย


“อ่าวหรอ ดีเลยดิ อาก็อยากมีปิดเทอมเหมือนกันนะเนี่ยย”


“…อากานต์”

เอา เถอะจะมาจบอยู่กับอดีตก็ใช่ที่ คนเราต้องสู้เว้ย แค่อกหักร้องไห้คืนเดียวก็เกินพอ ผมลุกขึ้นจะเดินไปอาบน้ำแต่เสียงเรียกข้างหลังทำให้ต้องหันไปขานรับอย่าง เลี่ยงไม่ได้


“ครับ”


“ของผมมันตั้งอ้ะ”


“มันตั้งก็ให้มันล้มไปดิ…ห่ะ!อะไรตั้งนะ!!!”


“ก็ไอ้นั้นของผมนั้นแหละ”

ตอนนี้ผมตกอยู่ในอาการอึ้งหนัก ไอ้แข็งๆที่ทิ่มแก้มก้นกุเมื่อกี้คือไอ้นั้นของมึงเหรอเนี่ย กุก็นึกว่ามันเอาขามาทำหลอก!


“ทะ ทำไมตั้งวะ จะคึ้กคักอะไรแต่เช้า”


“ก็อานั้นแหละ เมื่อคืนมาทั้งบีบทั้งนวดมันก็ตั้งดิ”


“เห้ย อาไปทำตอนไหน!!!!”

อ่ะเดี๋ยวก่อน เหมือนเมื่อคืนฝันว่าได้ปั้นดินน้ำมันรูปหนอนป่าววะ รึไอ้ดินน้ำมันนั้นจะหนอนจริงของมัน..


“เออ สงสัยละเมอวะ โทดทีนะ 555555”

สารภาพผิดเสร็จก็ชิ่งเข้าห้องน้ำล่ะจะอยู่ให้มันด่าเรอะ ก้ากกกกก ดินน้ำมันรูปหนอนในฝัน ตื่นมาขยายได้ด้วยอ้ะ!


ผู้ เสียหายได้แต่มองคนตัวเล็กกว่าหนีความผิดเข้าห้องน้ำไปทิ้งให้เขาต้องมานั่ง จัดการกับตัวเอง ในใจก็รู้สึกกรุ่นๆกับคำว่าละเมอของอีกคน ทำไมเขาต้องหงุดหงิดด้วย แค่คิดว่าอากานต์คนนั้นจะไปละเมอทำอย่างนี้กับผู้ชายคนอื่น

 

.

.

.


ออกมาแล้วรู้สึกบรรยากาศรอบตัวไม่ค่อยดีเท่าไรแฮะ รึมันจะงอนเรื่องหนอนน้อยไม่หาย ง้อหน่อยก็ได้


“น่าๆ แค่โดนจับนิดจับหน่อยเอง”

พูดแล้วก็เหมือนสาดน้ำมันบนกองไฟ ร่างสูงกว่าตาขวางควับทันใด ลุกขึ้นใส่เสื้อตัวเก่าเดินไปเปิดประตูห้องคอนโด


“ผมจะกลับล่ะ”

เห้ย มันโกรธจริงด้วยวะ! เด็กสมัยนี้นี่ขี้งอนแฮะ

“เฮ้ๆ ไปส่งเปล่า”

เอาวะง้อมันหน่อยๆ


กานต์เอื้อมมือไปดึงเสื้อสีหม่นของหลานชาย ก่อนอุทานลั่น

“เห้ย! เหนียวชิบหาย แถมเหม็นกลิ่นอ้วกอีก มานี่เลยๆ เดี๋ยวไปส่งให้ ไปอาบน้ำก่อนไป อย่า! อย่าเถียงอาไปอาบน้ำไปเดี๋ยวเตรียมชุดให้”

ไม่ ว่าเปล่ารีบยันร่างใหญ่ๆเข้าไปในห้องน้ำพร้อมผ้าเช็ดตัว ก่อนวิ่งไปตู้เสื้อผ้าเล็กๆสำหรับหลานรักโดยเฉพาะ โกโก้มันมาค้างที่นี้บอกตั้งแต่เด็กจนโตเลยต้องแบ่งของๆมันมาไว้ที่บ้านนี้ ด้วย จะว่าไปมันก็แปลกเด็กมาคลุกกับเขาซะทุกวันไม่ไปหาเพื่อนหาฝูงรึไงนะ

 

แอ๊ด

 

“ไหนเสื้อผมอ้ะ”


“เอ้า เอาไป”

ผม ยื่นเสื้อแขนยาวดำกับกางเกงยีนต์ขาสามส่วนให้มันไป มันรับมาสวมเสร็จก็ไม่พูดไม่จา เดินดุ่มๆมาฉุดผมขึ้นก่อนยื่นหน้ามาใกล้และชะงักกลางคัน


“คุณอาชอบแม่ผมใช่มั้ย?”


กึก

เหมือน โดนน้ำเย็นสาดใส่หน้า มันชาไปหมด ความลับที่คิดว่าปกปิดมาอย่างดีอยู่ๆก็โดนหลานคนสนิทพูดใส่หน้า แต่จะปฎิเสธก็ใช่ที่ในเมื่อมันก็ความจริงทั้งนั้น…


“อืม แต่ไม่ต้องห่วงหรอกอาไม่ไปแย่งพ่อเธอหรอกน่า 555 พ่อเธอก็เพื่อนสนิทอานะเว้ย”

ใช่เลย เสียคนที่รักที่สุดให้กับคนที่ไว้ใจที่สุด เจ็บโครต..


“ฝืนยิ้มทำไมกัน”


 “เอ๊ะ?”


“เจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ”

งงอยู่ไม่นานก็โดนคนตรงหน้ารวบเข้าไปกอดแนบอก ใบหน้าคมเป็นสันเกินเด็กซุกไซ้ดมกลิ่นหอมของคนแก่แต่หน้าเด็กกว่าอายุจริงไปหลายขุม


“งงไม ให้ยืมอกไง”

ผู้มีศักดิ์เป็นอาถึงกับอึ้งไป ก่อนตาเรียวคู่สวยจะค่อยๆรื้นด้วยน้ำตาก่อนค่อยๆไหลลงมาเงียบๆ


“…ขอบคุณเว้ย”

 

.

 

.

 

.

 


“เอ้าลงไป๊”

รถนิสสันสีดำมันวาววิ่งมาจอดเทียบบ้านหลังใหญ่ก่อนถีบหนุ่มน้อย(ที่ตัวไม่น้อยเลย)ลงจากรถไม่เหลือเยื่อใยจนเจ้าตัวอดตัดพ้อไม่ได้


“โหย ไม่นุ่มนวลเลยวะ”


“นุ่มนวลหาอะไรล่ะ เข้าบ้านไปไป๊”

ปากก็ไล่ให้ไป หน้าก็แดงเป็นลูกตำลึงสุกให้เด็กสองขวบมาดูยังรู้ว่านี่คืออาการของคนเขินแล้วพาล…


“เออๆ รู้แล้วน่ะ”

สอง ขาก้าวเข้าใกล้ประตูบานใหญ่ก่อนทำหน้าเหมือนลืมของสำคัญ วิ่งกลับมาที่รถคันเดิมเปิดประตูคนขับ เจอหน้างงๆของคุณอาคนเก่งก็ยิ้มเผล่หันไปกระซิบข้างหูขาวๆ


“นี่ ครั้งหน้าอย่าละเมออีกนะ โดนผมชิงเอกราชไปไม่รู้ด้วย”

หน้าขาวซับสีเลือด ปากอิ่มตะโกนด่าอย่างลืมตัว


“ไอ้เด็กเวร!!”

ปากก็ด่าเด็ก แต่ใครจะรู้ หัวใจคนพูดมันเต้นดังตึกตักผิดจังหวะไปนานแล้ว




นี่เขาเป็นอะไรไป(วะ)!!!
 
 
 
 
 
 
THE END(?