[ฝึกวาด]ภาคฟื้นฟู??

posted on 04 Oct 2011 22:49 by tsutsu
.
 
 
 
 
..
 
 
 
 
.
 
 
 
 
..
 
 
 
 
 
.
 
 
 
 
..
 
 
 
อะแฮ่ม! หลังจากร้างลาไปนานกับธุระในชีวิตประจำวันจนไม่ได้ดูได้แลบลอคนี้ไปหลายเดือน ,,(รึเปล่า??)
 
จนตอนนี้หันกลับมาจับดินสอวาดรูปอีกครั้ง ,,และเกิดปัญหาครั้งใหญ่ขึ้น!! ปัญหามันก็คือ ,,!!
 
 
 
คือ !!!!!!!
 
 
 
 
 
เราจะไม่ยื้ดเยื้อดีกว่าเดวไม่มีใครอ่านต่อ ยิ่งร้างๆอยู่ด้วย TT
 
 
 
ฝีมือตกค้ะ!!!!!!!!!! ตกจนแบบว่า ,,อะไรกันนี่!! แอบรับไม่ได้นะ สมดุลภาพแต่ก่อนก็ไม่ค่อยมีตอนนี้ยิ่งหายเรยค่ะ!
 
เพื่อหาวิธีฟื้นฟูและเยียวยาฝีมือในการวาดขึ้นสักเล็กน้อยก็ยังเอา!
 
 
จึงเกิดเอนทรี่นี้ขึ้น เอนทรี่นี้จะมาปล่อยภาพฝึกฟื้นฟูของเราเพื่อให้ผู้หลง(??)เข้ามาได้วิพากษ์วิจาร์ณเพื่อไปแก้ไขเพิ่มเติ่มต่อไป ,,
 
 
 
เริ่มภาพแรก อันนี้เป็นภาพวาดเองคิดเองล้วนๆไม่ดูแบบค่ะ ซึ่งรุสึกแปลกๆไงไม่รู้ เราก็บอกไม่ถูก
 
 
 
 
http://i1115.photobucket.com/albums/k558/e-moo1/scan0001.jpg
 
 
อ่า เผื่อใครสงสัยว่าเราวาดเด็กดอยที่ไหน เราวาดเซนิกาเมะร่างคนค่ะ 555 ช่วงนี้แอบติดโปเกมอน ชอบตัวนี้เวอเลยล่าา
 
 
 
 
ต่อไปเป็นรูปที่เราลองฝึกวาดจากคนจริงค่ะ วาดก็วาดไม่ใช่ใคร คิดว่าหลายคนรู้จัก SHINEE ค่าา ><
 
แต่ถึงจะวาดจากคนจริงก็เถอะ เราไม่เมพพอจะวาดเป็นคนจริงๆเลยได้ เราจึงวาดมาในรูปของการ์ตูนแทน
 
 
http://i1115.photobucket.com/albums/k558/e-moo1/scan0002.jpg
 
 
 
 
http://i1115.photobucket.com/albums/k558/e-moo1/scan0004.jpg
 
 
 
 
 
http://i1115.photobucket.com/albums/k558/e-moo1/scan0003.jpg
 
 
 
 
อ่า คิดว่าช่วงนี้จะฝึกวาดจากคนไปอีกพักใหญ่เพื่ออัพฝีมือวาดมาเป็นเหมือนเดิม
 
 
 
จากข้างต้นเลยนะคะ พี่ๆน้องๆที่หลงมา อยากให้ช่วยวิพากษ์วิจาร์ณมาได้เลยค่ะ เปิดรับคอมเม้นเต็มที่
 
แต่ขอร้องนะคะ ขอคำสุภาพสักนิดหนึ่ง ไม่ต้องสุภาพจ๋า แต่อย่าหยาบมาเลยค่ะ TT
 
 
 
 
 
 
 
,
 
 
 
 
 
,,,
 
 
 
 
 
,
 
 
 
 
เหมือนเอนทรี่นี้มาบ่นอย่างเดียวเลยเนอะ 5555
 
 
 
 

edit @ 4 Oct 2011 23:39:22 by S.K.Y.

edit @ 5 Oct 2011 00:04:17 by S.K.Y.

[Comic??]PUssYCAt-02_PHoTO@~

posted on 04 May 2011 14:31 by tsutsu
 
 
 
 
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
ตอนหนึึ่ง >>[Comic??]PUssYCAt_บทนำ@~
 
 
Title : PUssYCAt_??-02

Pairing : ก็รู้ๆกันอยู่ :))

Rate : สำหรับเด็กและเยาวชน
 
 
 
 
เลี้ยงยังไงล่ะจ๊ะ
 
.
 
.
 
.
 
 
.
 
 
.
 
 
.
 
 
.
 
TBC ..
 
สองหน้าอีกแล้ว พยายามวาดให้สไมล์เมะนะ 55
 
หายหน้าไปซะนาน อย่าเพิ่งลืมเค้านะตะเอง TT
 
 
 
 
 
จะเปิดเทอมแล้วอ่าา อยากปิดอีกสักเดือน

edit @ 4 May 2011 14:57:47 by S.K.Y.

edit @ 4 May 2011 20:49:00 by S.K.Y.

.
 
 
 
 
.
 
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
   
 
    มาแปะนิยายต่อแล้วค่าา ดีใจกับทุกคอมเม้นน้ะะะ ><
ตอนนี้โดยส่วนตัวคิดว่าคำพูดยังแปลกๆอยู่ ถ้าจะติชมยังไงก็จัดหนักมาเลยค่ะ
เตรียมพร้อมสำหรับการแก้ไขทุกเมื่อจ้ะ :]]
 
 
 
 
 
 
Title : MY DOLL แฟนผมเป็นตุ๊กตา

Pairing : ยังไม่บอกคับผม 555

Rate : PG15
 
 
 
 
 
DOLL 1 : NOiR
 

 

สภาพผมตอนนี้  ใครมาเห็นเข้าคงคิดไปไกลกู่ไม่กลับแหง …

 

 

    ร่างสูงลิ่วของไอ้หล่อนี่กอดผมไว้แน่น แถมเอาหน้าคมๆนั้นมาซุกไซที่ต้นคอผมอีกต่างหาก!!

ผมพยายามผลักร่างตรงหน้าออกก่อนที่มันจะลวนลามผมไปมากกว่านี้  ดิ้นไปดิ้นมาจนมันยอมผละจากผม

และทันทีที่มันลุกจากตัว ทำให้ผมสังเกตความผิดปกติบางอย่างที่ควรจะรู้ได้ก่อนนี้นานแล้ว

 

 

    ไอ้หล่อนี่ มันเปลือยครับ!!

 

    พ่อ!!! ต่อจากผู้หญิงโป๊ มาเป็นผู้ชายเปลือยเนี่ยนะ!!!!!!

 

    ผมวิ่งหาเสื้อให้คนตรงหน้าแทบจะทันที

    ตัวก็เสือกใหญ่อีก สูงก็สูง แล้วจะหาเสื้อจากไหนเนี่ย!!!

 

 

    หลังจากเอาเสื้อเก่าๆของพ่อมาให้ชายตรงหน้าใส่แก้ขัด ผมก็ปล่อยให้ไอ้หล่อนั้นนั่งรออยู่ที่โซฟายาว

ก่อนที่ตัวเองจะไปโทรหาต้นเหตุ รอฟังเสียงตื้ดๆอยู่ได้ 2-3 นาที เสียงทะเล้นก็ดังมาตามสาย ..

 

    “ไอ้น้ำ คิดถึงพ่อถึงขั้นโทรมาหาเลยหรอลูก!!”

    คิดถึงม้ากกกกกกก!!!

 

   

    “พ่อ ส่งอะไรมาให้ผมน่ะ!”

 

   

    “อ้าว ไปถึงลูกแล้วหรอ แหม่ เดียวนี้ระบบขนส่งดีจริงๆนะ”

    ยังมาชมระบบขนส่งอีกนะ! ลูกชายจะบ้าตายอยู่แล้ว!!

 

   

     “พ่อ! ผมไม่เอานะ ผมจะส่งกลับ!!”

 

   

     “ไม่ได้ ”

   

     เอ๊ะ?? แปลกมาก พ่อผมถึงจะชอบตามใจตัวเองส่งอะไรมาให้บ่อยๆรึชอบทำนู่นทำนี่ให้ผมโดยไม่ถาม แต่ท่านก็แคร์ความรู้สึกผม ถ้าผมบอกว่าไม่ เขาก็ไม่เคยปฎิเสธ แต่ทำไมครั้งนี้ ???

 

   พ่อผมนิ่งไปสักพักก่อนที่จะพูดเสียงเรียบๆ  

   “เด็กคนนั้น เป็นตุ๊กตาที่สร้างโดยเอาความรู้สึกนึกคิดของคนใส่ไปด้วย ต่างกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้อยู่ก่อน หรือก็คือเขามีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตัวเอง รู้จักรัก รู้จักเสียใจ เหมือนมนุษย์คนหนึ่ง ถ้าลูกส่งตัวเขากลับมาทันทีแบบนี้เป็นใครก็ต้องรู้สึกไม่ดีจริงมั้ย ??เราก็น่าจะแคร์ความรู้สึกเขาบ้าง”

 

  

   “อ่า ครับ”

   ผมตอบเสียงอ่อย จะว่าไปมันก็จริง ถ้าเขามีความรู้สึกจริงๆก็คงโกรธผมแย่ นอนปวดหลังแทบตายมาจากอังกฤษอยู่ๆก็โดนส่งกลับซะงั้น 

   ผมนิ่งคิดไปในขณะที่ปลายสายบอกกำชับให้ผมดูแลไอ้ตุ๊กตานั้นดีๆ แถมฝากฝังนั้นนี่ที่ผมไม่ได้ตั้งใจฟังเลยได้ยินเป็นเสียงหงุงหงิงๆอยู่ข้างหู  และตอนนั้นเองภาพในไม่กี่นาทีที่แล้วก็แล่นเข้าสมองผม คำพูดที่ตุ๊กตานั้นกระซิบบอกกับผม

 

  

   รักครับ เจ้านายของผม

  

    เฮ้ย!! งั้นนั้นก็มาจากใจจริงๆของมันดิ มันเป็นตุ๊กตาเกย์หรอวะ!!! ชิบหายล่ะ!!!!!

 

 

    “งั้นพ่อวางก่อนนะ งานรัดตัว”

 

    “เฮ้ยยยย เดียวพ่อๆๆ”

 

    “หืม”

 

 

    “คือว่า อยู่ๆตุ๊กตานั้นก็บอกว่าผมเป็นเจ้านายมัน  หมายความว่าไงครับ ไหนพ่อบอกว่ามันมีความรู้สึกเป็นของตัวเองไง”

  ผมถามเสียงลนลานทั้งหัวสมองยังนึกถึงตอนที่ถูกมันคว้าเข้าไปกอด หน้าก็ร้อนขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

 

 

  เป็นเหี้ยอะไรอีกเนี้ยกู !!

 

 

  “อ๋อ อันนั้นก็เป็นเหมือนกับเวลาสัตว์แรกเกิดเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสิ่งแรกแล้วคิดว่าเป็นสิ่งที่ให้กำเนิดตัวเองนั้นแหละ(มั้ง?)  ตุ๊กตาตัวนั้นก็คงคิดว่าลูกเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเลยเรียกว่า เจ้านาย นั้นแหละ(มั้ง??)”

 

  นี่พ่อแน่ใจชัวว์ป่าวเนี่ย มีแต่มั้งๆๆ   เอ๋ะ! เดียวนะเพิ่งเกิดเหรอ!!

 

 

  “พ่อ!! เพิ่งเกิดเหรอ  ทำไมมันตัวใหญ่อย่างกะควายเงี้ย!!!”

 

  “เอ้า จะสร้างตัวเล็กมาใช้ประโยชน์อะไรล่ะ”

  อ้าวพ่อ ไหนว่าให้แคร์ความรู้สึกเขาไง  แล้วอยู่ๆมาบอกจะใช้ประโยชน์จากตุ๊กตานั้นเนี่ยนะ - -

 

 

  “เออๆ นั้นแหละ ลูกก็ดูแลเขาดีๆล่ะ มันยิ่งเป็นรุ่นแรกด้วย อารมณ์คงแปรปรวนนิดนึง แล้วอีกอย่าง!”

  ครั้งนี้เสียงปลายสายถูกกดต่ำลงเท่าที่จะต่ำได้ แสดงถึงความจริงจังของเรื่องที่จะคุยต่อไป

 

  “ลูกอย่าลืมว่า ตุ๊กตาพวกนี้มีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ และจากการที่พ่อได้ฟังที่ลูกพูดเนี่ย บอกตามตรงเหนือความคาดการณ์ของพ่อไปนิด”

  นั้นไง! ไม่ชัวว์จริงด้วย ถึงว่า มั้ง เยอะเหลือเกิน!! ผมแอบบ่นในใจอยู่นิดนึงก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับเรื่องที่พ่อพูดต่อ

 

  

  “ถึงขั้นเรียกลูกว่า เจ้านายนี่แสดงว่าตุ๊กตาตัวนั้นคงเห็นลูกสำคัญมากพอตัว ยิ่งรุ่นนี้เป็นรุ่นแรกด้วยมันอาจมีอารมณ์แปรปรวนอยู่ค่อนข้างสูง แคร์เขาให้มากๆคิดซะว่าเป็นน้องชายของลูกเลยล่ะกัน ”

 

  

  “น้องชายอะไรตัวใหญ่อย่างงี้ล่ะครับ”

 

  

  “อย่าลืมสิ ถึงภายนอกจะสูงกว่าลูกแค่ไหน แต่เขาก็เหมือนเด็กแรกเกิดนะ ยังมีอีกหลายๆอย่างที่เขายังไม่รู้จัก สอนเขาให้ดีที่สุด เข้าใจมั้ยครับ น้ำ??”

  

   “ครับ”

   เด็กแรกเกิดเรอะ!อย่างงี้มิเพิ่มภาระให้ผมมากกว่ารึไงกันเนี่ย !!

 

  

   “ฝากด้วยล่ะ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายเดียวพ่อเพิ่มไปในค่าขนมลูกแล้วล่ะ”

   เยสสส เรื่องนี้ล่ะที่กำลังกังวลที่สุด!!ขอบคุณครับพ่อ!!!

 

  

   “งั้นแค่นี้นะ พ่อต้องทำงานต่อแล้ว ”

 

  

   “ครับ”

 

 

ปิ๊บ! ตื้ด ๆๆ

  

   เสียงปลายสายถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว ผมค่อยๆวางหูโทรศัพท์ลง พลางวางแผนการใช้เงินอยู่ในใจ

   เฮ้ย! ผมไม่ได้งกนะแค่ใช้เงินเป็นหรอก  ฮาๆ

 

   ขาเรียวของผมพาตัวเองเดินมายังโซฟาตัวยาวที่ปล่อยตุ๊กตาเจ้าปัญหาไว้  และสิ่งที่ผมเห็นก็เอาแทบอึ้ง

   ร่างสูงนอนเอนกายเหยียดเต็มความสูงอยู่บนโซฟาสีฟ้าอ่อน แสงที่กระทบเข้ามาทางระเบียงใกล้ๆตกกระทบบนผมทองแกมแดงทอประกายสวย  ลมอุ่นเบาๆพัดให้เส้นผมเหล่านั้นพัดตามน้อยๆ  ดวงตาคมหลับพริ้มซ่อนเนตรดำสนิทใต้หนังตาสีขาวซีดนั้น จมูกโด่งสวยเข้ากับใบหน้าคมและริมฝีปากบางเฉียบ

   เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล๊ดสีดำเก่าๆของพ่อ กลับดูดีอย่างน่าประหลาดเมื่อถูกคนตรงหน้าสวมใส่ 

 

   หล่อไปไหน…  ชาติหน้าผมขอเกิดเป็นตุ๊กตาบ้างได้มั้ยเนี่ย??

 

   ผมค่อยๆย่องเข้าไปดูหน้าชายตรงหน้าชัดๆ ดูยังไงก็ไรที่ติ ผมควรส่งเขาไปเป็นนายแบบดีมั้ย?? รายได้ดีด้วย รวยอีกต่างหาก  ขณะที่ผมกำลังจ้องหน้าคนอื่นพลางคิดหาเรื่องเอาตังค์เข้ากระเป๋าอยู่นั้น  คนที่ถูกจ้องอยู่นานก็ยื่นแขนยาวๆนั้นมาคว้าคนตัวเล็กกว่าไปนอนกอด ทำเอาคนถูกคว้าร้องโหวกเหวกตกใจแทบไม่ทัน

 

   “เฮ้ย! ทำไรของนายเนี่ย!!?”

   ผมดิ้นคลุกคลักอยู่ในอ้อมแขนไอ้ตุ๊กตาหน้าหล่อเกินเจ้านายไปโข แหกปากโวยวายไม่หยุด

 

  

   “อยู่นิ่งๆสิ  กลิ่นเจ้านายหอมดี ผมชอบนะ”

 

 

ตึง! โอ้ย!

 

   

    ผมถีบคนชอบลวนลวมนั้นกระแทกลงพื้นแทบจะทันทีที่มันพูดประโยคแปลกๆออกมา และหันมาจับแก้มตัวเองที่ร้อนเอาๆ ไม่สนใจคนที่ร้องโอดโอยอยู่บนพื้น

 

   

    แบบนี้มันหมายความว่าไง.. ผมกำลังเขินไอ้เจ้าตุ๊กตานั้นน่ะนะ!!! เป็นไปไม่ได้!!!

 

   

    หลังจากตุ๊กตาที่ถูกนึกถึงเห็นเจ้านายตัวเองนิ่งไปก็งง พลางถามเบาๆด้วยความเป็นห่วง

 

   

   “เจ้านายเป็นอะไรครับ”

 

    ผมสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันหน้าที่ติดจะแดงนิดๆไปหาอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆประมวลผลในสมอง 

    เดียวก่อนน่า อาจเป็นเพราะคนตรงหน้าเรียกผมแต่เจ้านายๆผมก็อาจเขินไปตามประสาก็ได้นี่เนอะ  เพราะยังไงผมก็ไม่เคยมีใครเรียกเจ้านายอยู่แล้วนี่ อาจจะแค่เขินไปตามธรรมชาตินั้นแหละ  ผมทำใจให้สงบก่อนที่แก้มอมชมพูของผมจะค่อยๆลดความแดงลง พลางคิดไม่ให้เขาเรียกผมอย่างนี้อีก

 

   

   “นายไม่ต้องเรียกฉันว่า เจ้านาย ก็ได้ฉันไม่ชินน่ะ เรียก น้ำ ก็พอ”

 

   

   “น้ำหรอ นั้นคือชื่อของเจ้านายสินะ”

   เค้าทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนหันมาทางผม และเอ่ยปากขอร้องบางอย่างที่ทำเอาคิ้วผมขมวดเข้าเป็นปม

 

   

   “งั้นน้ำ นายตั้งชื่อให้ฉันหน่อยดิ”

   แหนะ! พอบอกให้เรียกชื่อได้หน่อยนี่ คำสุภาพให้หมดเลยนะแก  เรื่องนั้นช่างมันเถอะปัญหาอยู่ที่เรื่องชื่อนี่สิ ผมไม่เคยตั้งชื่อให้ใครมาก่อนเลยนะ  อย่าว่าแต่คนเลยหมาสักตัวยังไม่เคยได้ตั้งเลยด้วยซ้ำ อยู่ๆมาบอกให้ตั้งชื่อให้งี้ก็ลำบากใจแหะ

 

   ผมนั่งคิดอยู่นานก็นึกไม่ออก  เอ๊ะ เดียวก่อนแล้วพ่อผมเรียกมันว่าอะไรล่ะ เอานั้นมาเรียกเป็นชื่อเจ้านี่ต่อก็ได้นี่นา

 

   

   “แล้วพ่อฉันเรียกนายว่าอะไรล่ะ”

    แทนที่ผมจะได้คำตอบ ผิดคาดคนตรงหน้ากลับมองผมอย่างงงๆและเอ่ยปากถามบางอย่างที่ทำให้ผมมั่นใจในคำพูดของพ่อมากขึ้น

 

   

   “พ่อนาย?? คือใครล่ะ”

     คือตลอดเวลาที่แกถูกสร้างมานี่ แกหลับตลอดเลยว่างั้นเหอะ!!!

 

     ผมถอนใจอย่างหมดหนทาง อีแบบนี้ถึงโทรถามพ่อก็คงไม่ช่วยอะไร จากที่คุยกันเมื่อกี้ได้ยินสรรพนามที่พ่อผมเรียกชายตรงหน้าแล้ว ก็ทำให้ผมเหนื่อยใจ คงไม่ได้ตั้งไว้เหมือนกันสินะ - -“

 

   

     สุดท้ายผมก็ต้องคิดเองอยู่ดี แต่ตอนนี้ผมยังคิดไม่ออกนี่.. แย่แหะ

 

   

     ร่างเล็กนั่งขัดสมาธิบนโซฟาตัวยาว มือบางๆขยี้ผมสีดำซอยสั้นของตัวเองอย่างคิดไม่ตก ดวงตากลมโตมองคนตรงหน้าพยายามหาคำเรียกที่เข้ากับใบหน้าหล่อๆนั้น

 

     เจ้าคนต้นเหตุลุกขึ้นจากพื้นพรมนุ่มมานั่งกอดผมอีกครั้ง แต่เป็นเพียงการกอดเบาๆผมเลยไม่สวนกลับ  แต่เงยหน้าจ้องมองใบหน้าคมไปทั่ว และสายตาผมก็สะดุดเข้ากับดวงตาเรียวยาวสีดำสนิทที่จ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา สมองผมประมวลขึ้นมารวดเร็ว

 

    

     “รู้แล้ว!!”

     ผมกระโดดลุกขึ้นมาร้องตะโกนเสียงดังโหวกเหวก  พร้อมหันไปมองคนข้างๆบอกด้วยเสียงตื้นเต้นดีใจ

 

    

     “ต่อแต่นี้ไป นายชื่อ นัวส์(NOIR)]ล่ะกัน! นัวส์ที่แปลว่า สีดำในภาษาฝรั่งเศสไง ฉันว่าเข้ากับนายออก”

     ว่าพลางมือเรียวเล็กของผมก็เอื้อมไปจับหน้าเขาเบาๆ จ้องมองดวงตาสีดำนั้น ผมชอบตาของเขามันให้ความรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่คนๆนี้มองผม มันเหมือนกับใครบ้างคนที่ผมเคยรู้จัก

 

     เมื่อเห็นร่างเล็กเหม่อไป  เหมือนเปิดช่องโหวงให้ซะงั้นสำหรับร่างสูงกว่า นัวส์ก้มไปขโมยจูบที่ริมฝีปากน้ำแผ่วเบา ก่อนจะช้อนร่างคนตรงหน้าขึ้น เดินไปที่ห้องนอนโดยไม่สนใจเสียงตะโกนปล่อยให้ลงของคนในอ้อมแขน

     พอถึงเตียงกว้าง แขนแกร่งปล่อยน้ำลงและคว้าหมับเข้าที่เอวบางก่อนดึงมานอนกอดอีกครั้ง  จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของคนสำคัญ น้ำพยายามจะดิ้นให้หลุดแต่มีเหรอจะสูงแรงไอ้ยักษ์นี่ได้ เลยปล่อยให้กอดไปจนนึกขึ้นมาได้

 

     “เห้ย! ปล่อยให้ฉันไปใส่เสื้อก่อนได้มั้ยเนี่ย!!”

 

    

     อ่า ผมลืมไปได้ไงนะ ว่าผมใส่แต่บ๊อกเซอร์ลายโดเรมอนตัวดียวมาตลอดเลยน่ะ!!!

 

    

     แต่ถึงจะโวยวายดิ้นให้หลุดสักแค่ไหน คนตรงหน้าก็ไม่ยอมปล่อยซะที ซ้ำยังทำท่าจะหลับต่ออีกรอบซะงั้น จนร่างเล็กทนไม่ไหวเอ่ยปากตะโกน ฉายาแถมให้นัวส์ดังลั่น

 

     “ไอ้เจ้าปีศาจจอมกอด!!”

    

     นัวส์ไม่สนใจ ริมฝีปากเรียวยิ้มอย่างขบขัน ก่อนกอดร่างตรงหน้าให้แน่นขึ้น แกล้งทำเสียงทะเล้นเอ่ยเบาๆกระซิบข้างหูร่างบาง

     “ถ้าดิ้นหรือโวยวายอีก ฉันจะไม่กอดนายเฉยๆแน่”

 

    

      เมื่อจบประโยค ตัวผมแข็งทื่อมองคนตรงหน้าด้วยสายตาตื่นตระลึง ปากสั่นระริกสรรหาคำพูดมาด่าแทบไม่ทัน

 

 

      หนอย  ไอ้… ไอ้!! ไอ้ตุ๊กตาเกย์! ไอ้ตุ๊กตาโฮโม!! ไอ้หื่นเอ้ย!!!!!

 

 

 

    

 

 

 

      …ได้แต่คิดครับ  ถ้าผมพูดออกไปจะโดนอะไรบ้าง ใครจะรับประกัน!! ฮื้อออ


 
 
 
 
TO bE COUNtinuE
 
 
_____________________________________________________________________
 
 
CHaracTER...
 
 
นัวส์ [NOiR]
 
 
น้ำ[์NAM]
 
 
 
 
 
 
 
 
เหมือนไม่ได้วาดภาพมานาน ฝีมือที่ไม่ค่อยมีอยู่แล้วยิ่งตกไปอีก แย่แหะ ;(( 
จะพยายามอัพให้เหมือนเดิมค่ะ!
 

edit @ 10 Apr 2011 11:57:13 by S.K.Y.

edit @ 10 Apr 2011 11:59:00 by S.K.Y.

edit @ 10 Apr 2011 16:01:10 by S.K.Y.

ไม่ได้มาอัพบลอคซะนาน ขอมาเก็บกวาดเช็ดบลอคกันนิดนึง :]
 
เอานิยายมาลงจ๊ะ ขอพักคอมมิคไว้ก่อน ดองอีกแล้ว... ฮื้ออ เค้าขอโทษ!!! จะโดนใครตบมั้ยนี่ เรื่องนั้นยังไม่จบเรื่องนี้ยังไม่เสร็จ ยังแต่งต่อใหม่อีก อ้ากกกกก
 
พล่ามมานาน แปะนิยายดิกว่าเนอะ
 
 
 
 
 
 
Title : MY DOLL แฟนผมเป็นตุ๊กตา

Pairing : ยังไม่บอกคับผม 555

Rate : PG15
 
 
DOLL 1 : INTRO
 
 
 
     เรื่องมันเกิดขึ้นไม่นานนี่เอง  ในยามเช้าวันหยุดแสนธรรมดาๆซึ่งตรงกับวันเกิดของผมพอดี …

 

ปิ้งป่อง ๆ

 

     “พัสดุครับ !”

     เสียงทุ้มต่ำของเจ้าหน้าที่ไปรษณีย์ดังเข้ามา ทำเอาผมสะดุ้งตกใจตื่น ก่อนจะวิ่งออกมาด้วยสภาพบ๊อกเซอร์ตัวเดียว ผมเปิดประตูพร้อมรอยยิ้มมารยาท เจ้าหน้าที่พัสดุผงะตัวเล็กน้อยเมื่อเห็นสภาพผม

 

     อ่า สภาพผมตอนนี้มันก็ดูไม่ได้จริงๆน่ะแหละ  ผู้ชายคนไหนเขาอยากเห็นผู้ชายด้วยกันมาเปลือยท่อนบนต่อหน้ากันบ้างหล่ะเนอะ ถ้าไม่ใช่พวกบริโภคไม้ป่าเดียวกันรณรงค์ลดประชากรล้นโลกล่ะก็นะ ฮ่า ๆ

 

 

    “คุณวาริ  ใช่มั้ยครับ ??” เสียงทุ้มถามผมหลังจากนิ่งไปนิดนึง  ผมพยักหน้าเบาๆตอบรับ

    เขายื่นกระดาษมาให้ผมเซ็นชื่อและหันไปหยิบกล่องใบใหญ่…มาก!!!!!!!! มันใหญ่มากครับผมไม่ได้เวอร์หรือเพอร์เจอร์แต่อย่างใด!! แต่มันใหญ่มากจริง ๆ!! ทำเอาผมสงสารพี่คนส่งของที่แบกมาส่งให้ไม่ได้ 

    หลังจากผมกับพี่คนส่งของช่วยกันยกกล่องมหึมามาวางในห้องผมแล้วเขาก็ขับรถมอเตอไซต์กลับไป  พร้อมๆกับผมที่ลงไปนอนแผ่บนเตียงอย่างเหนื่อยล้า

 

    กล่องเหี้ยอะไร!หนักชิบหาย !! 

   

    พอผมหันไปดูชื่อคนส่งก็ต้องร้อง “อ๋อ” ออกมาดังๆ คนที่ส่งมาไม่ใช่ใครที่ไหน พ่อผมเอง!!

    แล้วทำไมผมถึงร้อง อ๋อ อันนี้ขอเล่ายาวนิดนึง พ่อของผมเป็นนักวิศวกรรมเครื่องกลตอนนี้ท่านไปทำงานเป็นอาจารย์สอนของมหาวิทยาลัยในอังกฤษ

    ท่านเป็นคนอัธยาศัยดี อารมณ์ดี หน้าตาก็ดี แถมเก่งไปซะทุกเรื่องทำอาหารก็เก่ง กีฬาก็เก่ง เป็นพ่อที่ใครๆมีก็ต้องภูมิใจ แต่กลับมีข้อเสียที่ผมรับไม่ได้อยู่ข้อเดียว.. ด้วยความที่พ่อผมเป็นคนไอคิวสูง และห่วงว่าผมจะเหงาที่ต้องอยู่คนเดียวที่ประเทศไทย แม่ผมก็เสียไปตั้งแต่ผม 10 ขวบแล้ว

     ทุกๆปีในวันเกิดท่านจะมาแฮปปี้เบิดเดย์ให้ผมพร้อมๆกับสิ่งประดิษฐ์แปลกๆย้ำว่า แปลกๆ!!! ที่ท่านทำเอง แต่ถ้าพ่อผมมาไม่ได้ก็จะส่งพัสดุมาให้แทนอย่างตอนนี้ 

 

     ผมทำสีหน้าแหยงๆขณะกำลังจะเปิดกล่องยักษ์นี้  

     ห่ะ อะไรนะ สงสัยว่าผมทำหน้าแหยงทำไม??

     ตามที่ผมเกริ่นไปตอนแรก ๆนั้นแหละ  สิ่งประดิษฐ์ของพ่อผมแต่ล่ะอย่างแปลกๆ! ไม่ใช่แค่แปลกๆ แต่แปลกมากๆด้วย!!

     อย่างปีที่แล้วส่งหมอนข้างมาให้ผม ด้วยเหตุที่ว่ากลัวผมเหงาเวลานอนคนเดียว  ตอนแรกที่ผมเห็นทำเอาแพ๊กใส่กล่องแทบไม่ทัน! ทำไมน่ะเหรอ!! ก็ไอ้หมอนนั้นดันเป็นรูปเด็กผู้หญิงเปลือยเปล่าแถมส่วนเว้าส่วนโค้งยังทำเอาผมแทบเลือดพุ่ง  ผิวของหมอนข้างนั้นเหมือนคนอย่างกับอะไรดี ถ้าหากมันมีชีวิตจริงๆขึ้นมาผมก็ไม่สงสัยเลยสักนิด! 

  

     ด้วยความที่กลัวถูกใครมาเห็นเข้าแล้วจะหาว่าผมวิตถาร

     ผมเลยส่งมันกลับอังกฤษไปอย่างน่าเสียดาย …เอ้ย! โล่งใจ!! เฮ้ อย่ามองผมงั้นสิ ยังไงผมก็เด็กผู้ชายอายุ 17 นะ ลามกนิดๆหน่อยๆนี่ก็ปกติออก ฮ่าๆๆ

     แล้วยังเมื่อปีก่อนๆโน้น ยังมีสิ่งประดิษฐ์พิลึกๆที่ผมส่งกลับอังกฤษไปเยอะแยะ จนพ่อผมงอนไปช่วงหนึ่งก็มี  บอกว่าผมไม่ยอมรับของขวัญของท่านเลยสักชิ้น ผมก็แก้ตัวไปตามน้ำพร้อมแอบกล่อมให้ท่านไม่ต้องส่งสิ่งประดิษฐ์แปลกๆมากอีก  แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้พ่อผมคงจะไม่ฟังคำกล่อมของผมเลยสินะ ..==”

 

 

     เอาล่ะ! กลับมาที่กล่องปริศนานี่  ผมค่อย ๆใช้มีดคัตเตอร์กรีดกล่องออกช้า ๆและแงะกล่องออก ทันทีที่เปิดกล่องออกตาสีน้ำตาลอ่อนของผมต้องตื่นตะลึงกับของข้างใน…

      ร่างสูงใหญ่ ผิวขาวซีด ใบหน้าคมกริบ ตาเรียวที่ปิดสนิท เส้นผมสีทองแกมแดงทอประกายสู้แสงแดดอ่อนๆยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างห้องเข้ามา

      ตรงหน้าผมคือผู้ชายหน้าตาหล่อโคตรๆ นอนยืดตัวยาวตามความสูงอยู่ในกล่องกระดาษสี่เหลี่ยมพื้นผ้าสีดำในกล่องถูกปูด้วยผ้านวมสีเทาอ่อนๆ ตัวกล่องถูกห่อด้วยกระดาษไปรษณีรย์อีกชั้นหนึ่ง  

      หลังจากตะลึงในความหล่อเวอร์ของคนๆนั้นแล้วต่อมาผมก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายลืมตาขึ้น ดวงตาคมสีดำสนิทจ้องมาที่ผมไม่วางตาก่อนที่มือกว้างนั้นใช้จังหวะที่ผมเหม่อค่อยๆลูบแก้มเนียนของผมเบาๆ และโถมตัวสูงใหญ่นั้นกอดผมไว้แน่นพร้อมเสียงกระซิบเบาๆที่ทำให้ผมรู้สึกอยากฆ่าพ่อแท้ๆของตัวเองขึ้นมา

 

 

      “รักครับ เจ้านายของผม ..”

 

     

      พ่อ!!ส่งอะไรมาให้ลูกชายตัวเองครับ!!!!!!!!!

 

tO BE countinUE !

_______________________________________________

 

น้อยไปหน่อยเนอะ เดี๋ยวเอนทรี่หน้าจะเอารูปเจ้าของน่ารัก กับตุ๊กตาหล่อๆมาลงนะคะ  :]]

ไม่ได้แต่งนิยายซะนาน ไม่รู้เป็นไงบ้าง ติชมได้ค่ะ

edit @ 9 Apr 2011 09:22:52 by S.K.Y.

edit @ 10 Apr 2011 12:02:05 by S.K.Y.

[Comic??]PUssYCAt_บทนำ@~

posted on 01 Oct 2010 22:33 by tsutsu
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
Title : PUssYCAt_??

Pairing : - (อาจจะมีตามมา??เหอๆ)

Rate : สำหรับเด็กและเยาวชน ~ฮา
 
 
 
 
 
 
..
 
 
..
 
 
TBC
ไม่น้อยเนอะ...สองหน้าเลยนะ!!!ตั้งสองหน้า !!!//โดนตรบ
 
 
 
ในที่สุดออริใหม่ก็เกิด ~
แนะนำเลยดีกว่า
ชื่อ : สไมล์[Smile]**ชื่อนี้มันมีความหลัง 55**
 
สายพันธุ์ : แมวนิทาน
 
นิสัย : ขี้บ่น ขี้บ่น ขี้บ่น ขี้บ่น ขี้บ่น ขี้บ่น ขี้บ่น ขี้บ่น ขี้บ่น ขี้บ่น ขี้บ่น ขี้บ่น. . .(มันคือสัจนิรันดร์ ฮา~)
 
งานอดิเรก?? : ตามล้างตามเช็ดเรื่องที่ใครบางคนชอบก่อไว้,บ่นดราม่า (อนาถแทนวะ ลูกฉัน...==")
 
 
 
ตามจริงจะถือเป็นบทนำก็คงไม่ใช่ล่ะมั้ง?? คิดซะว่าเป็นแนะนำคาแลกเตอร์แทนดีกว่าเนอะ~ ฮา
 
 
 
และมีอีกเรื่องจะสารภาพ...
 
 
ภาพนี้ของเอนทรี่ที่แล้ว คือวาดตกไป
ดราม่ามีแผลเย็บที่แก้มด้วยแล้วก็หางก็มีนะเคอะ ไม่ใช่หางด้วน ฮา
 
ยังไงก็ถือว่าเปิดตัวสองออริรอบสองเลยล่ะกัน ฝากลูกชายทั้งสองตัว(??)ด้วยนะคะ จุบุๆ~
 
 
 
ปล.โอม~~คอมเม้นจงบังเกิดๆ 55

edit @ 2 Oct 2010 13:17:38 by S.K.Y.