.
 
 
 
 
.
 
 
 
 
.
 
 
 
.
 
 
   
 
    มาแปะนิยายต่อแล้วค่าา ดีใจกับทุกคอมเม้นน้ะะะ ><
ตอนนี้โดยส่วนตัวคิดว่าคำพูดยังแปลกๆอยู่ ถ้าจะติชมยังไงก็จัดหนักมาเลยค่ะ
เตรียมพร้อมสำหรับการแก้ไขทุกเมื่อจ้ะ :]]
 
 
 
 
 
 
Title : MY DOLL แฟนผมเป็นตุ๊กตา

Pairing : ยังไม่บอกคับผม 555

Rate : PG15
 
 
 
 
 
DOLL 1 : NOiR
 

 

สภาพผมตอนนี้  ใครมาเห็นเข้าคงคิดไปไกลกู่ไม่กลับแหง …

 

 

    ร่างสูงลิ่วของไอ้หล่อนี่กอดผมไว้แน่น แถมเอาหน้าคมๆนั้นมาซุกไซที่ต้นคอผมอีกต่างหาก!!

ผมพยายามผลักร่างตรงหน้าออกก่อนที่มันจะลวนลามผมไปมากกว่านี้  ดิ้นไปดิ้นมาจนมันยอมผละจากผม

และทันทีที่มันลุกจากตัว ทำให้ผมสังเกตความผิดปกติบางอย่างที่ควรจะรู้ได้ก่อนนี้นานแล้ว

 

 

    ไอ้หล่อนี่ มันเปลือยครับ!!

 

    พ่อ!!! ต่อจากผู้หญิงโป๊ มาเป็นผู้ชายเปลือยเนี่ยนะ!!!!!!

 

    ผมวิ่งหาเสื้อให้คนตรงหน้าแทบจะทันที

    ตัวก็เสือกใหญ่อีก สูงก็สูง แล้วจะหาเสื้อจากไหนเนี่ย!!!

 

 

    หลังจากเอาเสื้อเก่าๆของพ่อมาให้ชายตรงหน้าใส่แก้ขัด ผมก็ปล่อยให้ไอ้หล่อนั้นนั่งรออยู่ที่โซฟายาว

ก่อนที่ตัวเองจะไปโทรหาต้นเหตุ รอฟังเสียงตื้ดๆอยู่ได้ 2-3 นาที เสียงทะเล้นก็ดังมาตามสาย ..

 

    “ไอ้น้ำ คิดถึงพ่อถึงขั้นโทรมาหาเลยหรอลูก!!”

    คิดถึงม้ากกกกกกก!!!

 

   

    “พ่อ ส่งอะไรมาให้ผมน่ะ!”

 

   

    “อ้าว ไปถึงลูกแล้วหรอ แหม่ เดียวนี้ระบบขนส่งดีจริงๆนะ”

    ยังมาชมระบบขนส่งอีกนะ! ลูกชายจะบ้าตายอยู่แล้ว!!

 

   

     “พ่อ! ผมไม่เอานะ ผมจะส่งกลับ!!”

 

   

     “ไม่ได้ ”

   

     เอ๊ะ?? แปลกมาก พ่อผมถึงจะชอบตามใจตัวเองส่งอะไรมาให้บ่อยๆรึชอบทำนู่นทำนี่ให้ผมโดยไม่ถาม แต่ท่านก็แคร์ความรู้สึกผม ถ้าผมบอกว่าไม่ เขาก็ไม่เคยปฎิเสธ แต่ทำไมครั้งนี้ ???

 

   พ่อผมนิ่งไปสักพักก่อนที่จะพูดเสียงเรียบๆ  

   “เด็กคนนั้น เป็นตุ๊กตาที่สร้างโดยเอาความรู้สึกนึกคิดของคนใส่ไปด้วย ต่างกับหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้อยู่ก่อน หรือก็คือเขามีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตัวเอง รู้จักรัก รู้จักเสียใจ เหมือนมนุษย์คนหนึ่ง ถ้าลูกส่งตัวเขากลับมาทันทีแบบนี้เป็นใครก็ต้องรู้สึกไม่ดีจริงมั้ย ??เราก็น่าจะแคร์ความรู้สึกเขาบ้าง”

 

  

   “อ่า ครับ”

   ผมตอบเสียงอ่อย จะว่าไปมันก็จริง ถ้าเขามีความรู้สึกจริงๆก็คงโกรธผมแย่ นอนปวดหลังแทบตายมาจากอังกฤษอยู่ๆก็โดนส่งกลับซะงั้น 

   ผมนิ่งคิดไปในขณะที่ปลายสายบอกกำชับให้ผมดูแลไอ้ตุ๊กตานั้นดีๆ แถมฝากฝังนั้นนี่ที่ผมไม่ได้ตั้งใจฟังเลยได้ยินเป็นเสียงหงุงหงิงๆอยู่ข้างหู  และตอนนั้นเองภาพในไม่กี่นาทีที่แล้วก็แล่นเข้าสมองผม คำพูดที่ตุ๊กตานั้นกระซิบบอกกับผม

 

  

   รักครับ เจ้านายของผม

  

    เฮ้ย!! งั้นนั้นก็มาจากใจจริงๆของมันดิ มันเป็นตุ๊กตาเกย์หรอวะ!!! ชิบหายล่ะ!!!!!

 

 

    “งั้นพ่อวางก่อนนะ งานรัดตัว”

 

    “เฮ้ยยยย เดียวพ่อๆๆ”

 

    “หืม”

 

 

    “คือว่า อยู่ๆตุ๊กตานั้นก็บอกว่าผมเป็นเจ้านายมัน  หมายความว่าไงครับ ไหนพ่อบอกว่ามันมีความรู้สึกเป็นของตัวเองไง”

  ผมถามเสียงลนลานทั้งหัวสมองยังนึกถึงตอนที่ถูกมันคว้าเข้าไปกอด หน้าก็ร้อนขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ

 

 

  เป็นเหี้ยอะไรอีกเนี้ยกู !!

 

 

  “อ๋อ อันนั้นก็เป็นเหมือนกับเวลาสัตว์แรกเกิดเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าสิ่งแรกแล้วคิดว่าเป็นสิ่งที่ให้กำเนิดตัวเองนั้นแหละ(มั้ง?)  ตุ๊กตาตัวนั้นก็คงคิดว่าลูกเป็นคนสร้างมันขึ้นมาเลยเรียกว่า เจ้านาย นั้นแหละ(มั้ง??)”

 

  นี่พ่อแน่ใจชัวว์ป่าวเนี่ย มีแต่มั้งๆๆ   เอ๋ะ! เดียวนะเพิ่งเกิดเหรอ!!

 

 

  “พ่อ!! เพิ่งเกิดเหรอ  ทำไมมันตัวใหญ่อย่างกะควายเงี้ย!!!”

 

  “เอ้า จะสร้างตัวเล็กมาใช้ประโยชน์อะไรล่ะ”

  อ้าวพ่อ ไหนว่าให้แคร์ความรู้สึกเขาไง  แล้วอยู่ๆมาบอกจะใช้ประโยชน์จากตุ๊กตานั้นเนี่ยนะ - -

 

 

  “เออๆ นั้นแหละ ลูกก็ดูแลเขาดีๆล่ะ มันยิ่งเป็นรุ่นแรกด้วย อารมณ์คงแปรปรวนนิดนึง แล้วอีกอย่าง!”

  ครั้งนี้เสียงปลายสายถูกกดต่ำลงเท่าที่จะต่ำได้ แสดงถึงความจริงจังของเรื่องที่จะคุยต่อไป

 

  “ลูกอย่าลืมว่า ตุ๊กตาพวกนี้มีความรู้สึกเหมือนมนุษย์ และจากการที่พ่อได้ฟังที่ลูกพูดเนี่ย บอกตามตรงเหนือความคาดการณ์ของพ่อไปนิด”

  นั้นไง! ไม่ชัวว์จริงด้วย ถึงว่า มั้ง เยอะเหลือเกิน!! ผมแอบบ่นในใจอยู่นิดนึงก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับเรื่องที่พ่อพูดต่อ

 

  

  “ถึงขั้นเรียกลูกว่า เจ้านายนี่แสดงว่าตุ๊กตาตัวนั้นคงเห็นลูกสำคัญมากพอตัว ยิ่งรุ่นนี้เป็นรุ่นแรกด้วยมันอาจมีอารมณ์แปรปรวนอยู่ค่อนข้างสูง แคร์เขาให้มากๆคิดซะว่าเป็นน้องชายของลูกเลยล่ะกัน ”

 

  

  “น้องชายอะไรตัวใหญ่อย่างงี้ล่ะครับ”

 

  

  “อย่าลืมสิ ถึงภายนอกจะสูงกว่าลูกแค่ไหน แต่เขาก็เหมือนเด็กแรกเกิดนะ ยังมีอีกหลายๆอย่างที่เขายังไม่รู้จัก สอนเขาให้ดีที่สุด เข้าใจมั้ยครับ น้ำ??”

  

   “ครับ”

   เด็กแรกเกิดเรอะ!อย่างงี้มิเพิ่มภาระให้ผมมากกว่ารึไงกันเนี่ย !!

 

  

   “ฝากด้วยล่ะ ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายเดียวพ่อเพิ่มไปในค่าขนมลูกแล้วล่ะ”

   เยสสส เรื่องนี้ล่ะที่กำลังกังวลที่สุด!!ขอบคุณครับพ่อ!!!

 

  

   “งั้นแค่นี้นะ พ่อต้องทำงานต่อแล้ว ”

 

  

   “ครับ”

 

 

ปิ๊บ! ตื้ด ๆๆ

  

   เสียงปลายสายถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว ผมค่อยๆวางหูโทรศัพท์ลง พลางวางแผนการใช้เงินอยู่ในใจ

   เฮ้ย! ผมไม่ได้งกนะแค่ใช้เงินเป็นหรอก  ฮาๆ

 

   ขาเรียวของผมพาตัวเองเดินมายังโซฟาตัวยาวที่ปล่อยตุ๊กตาเจ้าปัญหาไว้  และสิ่งที่ผมเห็นก็เอาแทบอึ้ง

   ร่างสูงนอนเอนกายเหยียดเต็มความสูงอยู่บนโซฟาสีฟ้าอ่อน แสงที่กระทบเข้ามาทางระเบียงใกล้ๆตกกระทบบนผมทองแกมแดงทอประกายสวย  ลมอุ่นเบาๆพัดให้เส้นผมเหล่านั้นพัดตามน้อยๆ  ดวงตาคมหลับพริ้มซ่อนเนตรดำสนิทใต้หนังตาสีขาวซีดนั้น จมูกโด่งสวยเข้ากับใบหน้าคมและริมฝีปากบางเฉียบ

   เสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแล๊ดสีดำเก่าๆของพ่อ กลับดูดีอย่างน่าประหลาดเมื่อถูกคนตรงหน้าสวมใส่ 

 

   หล่อไปไหน…  ชาติหน้าผมขอเกิดเป็นตุ๊กตาบ้างได้มั้ยเนี่ย??

 

   ผมค่อยๆย่องเข้าไปดูหน้าชายตรงหน้าชัดๆ ดูยังไงก็ไรที่ติ ผมควรส่งเขาไปเป็นนายแบบดีมั้ย?? รายได้ดีด้วย รวยอีกต่างหาก  ขณะที่ผมกำลังจ้องหน้าคนอื่นพลางคิดหาเรื่องเอาตังค์เข้ากระเป๋าอยู่นั้น  คนที่ถูกจ้องอยู่นานก็ยื่นแขนยาวๆนั้นมาคว้าคนตัวเล็กกว่าไปนอนกอด ทำเอาคนถูกคว้าร้องโหวกเหวกตกใจแทบไม่ทัน

 

   “เฮ้ย! ทำไรของนายเนี่ย!!?”

   ผมดิ้นคลุกคลักอยู่ในอ้อมแขนไอ้ตุ๊กตาหน้าหล่อเกินเจ้านายไปโข แหกปากโวยวายไม่หยุด

 

  

   “อยู่นิ่งๆสิ  กลิ่นเจ้านายหอมดี ผมชอบนะ”

 

 

ตึง! โอ้ย!

 

   

    ผมถีบคนชอบลวนลวมนั้นกระแทกลงพื้นแทบจะทันทีที่มันพูดประโยคแปลกๆออกมา และหันมาจับแก้มตัวเองที่ร้อนเอาๆ ไม่สนใจคนที่ร้องโอดโอยอยู่บนพื้น

 

   

    แบบนี้มันหมายความว่าไง.. ผมกำลังเขินไอ้เจ้าตุ๊กตานั้นน่ะนะ!!! เป็นไปไม่ได้!!!

 

   

    หลังจากตุ๊กตาที่ถูกนึกถึงเห็นเจ้านายตัวเองนิ่งไปก็งง พลางถามเบาๆด้วยความเป็นห่วง

 

   

   “เจ้านายเป็นอะไรครับ”

 

    ผมสะดุ้งเฮือกก่อนจะหันหน้าที่ติดจะแดงนิดๆไปหาอีกฝ่ายก่อนจะค่อยๆประมวลผลในสมอง 

    เดียวก่อนน่า อาจเป็นเพราะคนตรงหน้าเรียกผมแต่เจ้านายๆผมก็อาจเขินไปตามประสาก็ได้นี่เนอะ  เพราะยังไงผมก็ไม่เคยมีใครเรียกเจ้านายอยู่แล้วนี่ อาจจะแค่เขินไปตามธรรมชาตินั้นแหละ  ผมทำใจให้สงบก่อนที่แก้มอมชมพูของผมจะค่อยๆลดความแดงลง พลางคิดไม่ให้เขาเรียกผมอย่างนี้อีก

 

   

   “นายไม่ต้องเรียกฉันว่า เจ้านาย ก็ได้ฉันไม่ชินน่ะ เรียก น้ำ ก็พอ”

 

   

   “น้ำหรอ นั้นคือชื่อของเจ้านายสินะ”

   เค้าทำสีหน้าครุ่นคิดก่อนหันมาทางผม และเอ่ยปากขอร้องบางอย่างที่ทำเอาคิ้วผมขมวดเข้าเป็นปม

 

   

   “งั้นน้ำ นายตั้งชื่อให้ฉันหน่อยดิ”

   แหนะ! พอบอกให้เรียกชื่อได้หน่อยนี่ คำสุภาพให้หมดเลยนะแก  เรื่องนั้นช่างมันเถอะปัญหาอยู่ที่เรื่องชื่อนี่สิ ผมไม่เคยตั้งชื่อให้ใครมาก่อนเลยนะ  อย่าว่าแต่คนเลยหมาสักตัวยังไม่เคยได้ตั้งเลยด้วยซ้ำ อยู่ๆมาบอกให้ตั้งชื่อให้งี้ก็ลำบากใจแหะ

 

   ผมนั่งคิดอยู่นานก็นึกไม่ออก  เอ๊ะ เดียวก่อนแล้วพ่อผมเรียกมันว่าอะไรล่ะ เอานั้นมาเรียกเป็นชื่อเจ้านี่ต่อก็ได้นี่นา

 

   

   “แล้วพ่อฉันเรียกนายว่าอะไรล่ะ”

    แทนที่ผมจะได้คำตอบ ผิดคาดคนตรงหน้ากลับมองผมอย่างงงๆและเอ่ยปากถามบางอย่างที่ทำให้ผมมั่นใจในคำพูดของพ่อมากขึ้น

 

   

   “พ่อนาย?? คือใครล่ะ”

     คือตลอดเวลาที่แกถูกสร้างมานี่ แกหลับตลอดเลยว่างั้นเหอะ!!!

 

     ผมถอนใจอย่างหมดหนทาง อีแบบนี้ถึงโทรถามพ่อก็คงไม่ช่วยอะไร จากที่คุยกันเมื่อกี้ได้ยินสรรพนามที่พ่อผมเรียกชายตรงหน้าแล้ว ก็ทำให้ผมเหนื่อยใจ คงไม่ได้ตั้งไว้เหมือนกันสินะ - -“

 

   

     สุดท้ายผมก็ต้องคิดเองอยู่ดี แต่ตอนนี้ผมยังคิดไม่ออกนี่.. แย่แหะ

 

   

     ร่างเล็กนั่งขัดสมาธิบนโซฟาตัวยาว มือบางๆขยี้ผมสีดำซอยสั้นของตัวเองอย่างคิดไม่ตก ดวงตากลมโตมองคนตรงหน้าพยายามหาคำเรียกที่เข้ากับใบหน้าหล่อๆนั้น

 

     เจ้าคนต้นเหตุลุกขึ้นจากพื้นพรมนุ่มมานั่งกอดผมอีกครั้ง แต่เป็นเพียงการกอดเบาๆผมเลยไม่สวนกลับ  แต่เงยหน้าจ้องมองใบหน้าคมไปทั่ว และสายตาผมก็สะดุดเข้ากับดวงตาเรียวยาวสีดำสนิทที่จ้องมองผมอยู่ตลอดเวลา สมองผมประมวลขึ้นมารวดเร็ว

 

    

     “รู้แล้ว!!”

     ผมกระโดดลุกขึ้นมาร้องตะโกนเสียงดังโหวกเหวก  พร้อมหันไปมองคนข้างๆบอกด้วยเสียงตื้นเต้นดีใจ

 

    

     “ต่อแต่นี้ไป นายชื่อ นัวส์(NOIR)]ล่ะกัน! นัวส์ที่แปลว่า สีดำในภาษาฝรั่งเศสไง ฉันว่าเข้ากับนายออก”

     ว่าพลางมือเรียวเล็กของผมก็เอื้อมไปจับหน้าเขาเบาๆ จ้องมองดวงตาสีดำนั้น ผมชอบตาของเขามันให้ความรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่คนๆนี้มองผม มันเหมือนกับใครบ้างคนที่ผมเคยรู้จัก

 

     เมื่อเห็นร่างเล็กเหม่อไป  เหมือนเปิดช่องโหวงให้ซะงั้นสำหรับร่างสูงกว่า นัวส์ก้มไปขโมยจูบที่ริมฝีปากน้ำแผ่วเบา ก่อนจะช้อนร่างคนตรงหน้าขึ้น เดินไปที่ห้องนอนโดยไม่สนใจเสียงตะโกนปล่อยให้ลงของคนในอ้อมแขน

     พอถึงเตียงกว้าง แขนแกร่งปล่อยน้ำลงและคว้าหมับเข้าที่เอวบางก่อนดึงมานอนกอดอีกครั้ง  จมูกโด่งสูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆของคนสำคัญ น้ำพยายามจะดิ้นให้หลุดแต่มีเหรอจะสูงแรงไอ้ยักษ์นี่ได้ เลยปล่อยให้กอดไปจนนึกขึ้นมาได้

 

     “เห้ย! ปล่อยให้ฉันไปใส่เสื้อก่อนได้มั้ยเนี่ย!!”

 

    

     อ่า ผมลืมไปได้ไงนะ ว่าผมใส่แต่บ๊อกเซอร์ลายโดเรมอนตัวดียวมาตลอดเลยน่ะ!!!

 

    

     แต่ถึงจะโวยวายดิ้นให้หลุดสักแค่ไหน คนตรงหน้าก็ไม่ยอมปล่อยซะที ซ้ำยังทำท่าจะหลับต่ออีกรอบซะงั้น จนร่างเล็กทนไม่ไหวเอ่ยปากตะโกน ฉายาแถมให้นัวส์ดังลั่น

 

     “ไอ้เจ้าปีศาจจอมกอด!!”

    

     นัวส์ไม่สนใจ ริมฝีปากเรียวยิ้มอย่างขบขัน ก่อนกอดร่างตรงหน้าให้แน่นขึ้น แกล้งทำเสียงทะเล้นเอ่ยเบาๆกระซิบข้างหูร่างบาง

     “ถ้าดิ้นหรือโวยวายอีก ฉันจะไม่กอดนายเฉยๆแน่”

 

    

      เมื่อจบประโยค ตัวผมแข็งทื่อมองคนตรงหน้าด้วยสายตาตื่นตระลึง ปากสั่นระริกสรรหาคำพูดมาด่าแทบไม่ทัน

 

 

      หนอย  ไอ้… ไอ้!! ไอ้ตุ๊กตาเกย์! ไอ้ตุ๊กตาโฮโม!! ไอ้หื่นเอ้ย!!!!!

 

 

 

    

 

 

 

      …ได้แต่คิดครับ  ถ้าผมพูดออกไปจะโดนอะไรบ้าง ใครจะรับประกัน!! ฮื้อออ


 
 
 
 
TO bE COUNtinuE
 
 
_____________________________________________________________________
 
 
CHaracTER...
 
 
นัวส์ [NOiR]
 
 
น้ำ[์NAM]
 
 
 
 
 
 
 
 
เหมือนไม่ได้วาดภาพมานาน ฝีมือที่ไม่ค่อยมีอยู่แล้วยิ่งตกไปอีก แย่แหะ ;(( 
จะพยายามอัพให้เหมือนเดิมค่ะ!
 

edit @ 10 Apr 2011 11:57:13 by S.K.Y.

edit @ 10 Apr 2011 11:59:00 by S.K.Y.

edit @ 10 Apr 2011 16:01:10 by S.K.Y.

Comment

Comment:

Tweet

วาดบ่อยๆก็ชินเองละ ตัวเธอว์ ปืนฉีดน้ำ

#2 By Wolf Yato on 2011-04-13 22:48

มาต่อด่วนนะลูกกกกก เหอๆ

#1 By Ace_Mavella on 2011-04-10 14:26